ik! heb! een! hekel! aan! upc!

'Welkom bij upc. Wij maken het u zo gemakkelijk mogelijk. Om u goed van dienst te kunnen zijn, hebben wij uw gegevens nodig. Spreek uw postcode in.'

Dat doe ik natuurlijk braaf.

'Spreek nu uw huisnummer in.'

Ook dat is niet moeilijk.

'Om u van dienst te kunnen zijn, hebben wij uw gegevens nodig. Toets nu de 4 cijfers van uw postcode in.'

De irritatie stijgt al..

'Let op! Het keuzemenu is gewijzigd.'

Ah, da’s fijn om te weten.. alsof ik dat opmerk..

Er volgt een wereld aan keuzemogelijkheden. Ik kies die optie die het meest aansluit op mijn vraag. Vier minuten keuzemenu verder, krijg ik zowaar direct een medewerkster aan de lijn.

'Goedemiddag, UPC. Waarmee kan ik u van dienst zijn?'

Nou, ik heb een tijdje digitale televisie van jullie gehad op mijn oude adres, maar dat pakket heb ik in juli opgezegd. Ik heb vervolgens uit eigen beweging de bijbehorende mediabox in de originele doos afgeleverd bij een UPC-winkel van jullie in Eindhoven. Nu krijg ik eerder deze week een brief met de boodschap dat ik een retourdoos heb ontvangen (bewering 1 die niet klopt, ik heb nooit zo’n doos gezien) en dat ik de mediabox nog niet teruggestuurd heb (bewering 2 die niet klopt: ik heb dat ding zelf afgegeven bij jullie winkel in Eindhoven). Hoe zit dat?

'Aha. Ja. Ik ga het voor u uitzoeken. Daarvoor heb ik wat gegevens nodig. Wat is uw postcode?'

De irritatie stijgt nog meer. Hoe vaak kun je vragen om mijn postcode??

'En het huisnummer?'

De stijgende lijn zet zich voort, u begrijpt het.

'Ach, nu werkt het systeem niet mee. Een ogenblikje.'

Stilte….. nog meer stilte…

'Ja, daar ben ik weer hoor. Ja sorry voor het ongemak hoor, maar het systeem heeft alle gegevens gewist. Mag ik nog een keer uw postcode? En het huisnummer?'

'En ehm… kunt u uw verhaal nog een keer doen? Ik ben het kwijt.. giebel.'

Ik zucht. Diep. Nou, van die mediabox, retourdoos, afgegeven in de UPC-winkel in Eindhoven…

'Jaja. Ach. Ik ga het voor u uitzoeken. Ogenblikje.'

Opnieuw stilte. De irritatie stijgt. Kan dat nog op dit punt? Tuurlijk.

'Ja, daar ben ik weer. Het ging om een mediabox, toch?'

Ja!

'En in de brief staat dat u hem nog niet hebt teruggestuurd?'

Ja!

'Vreemd. Dat staat hier ook in het systeem. Of heeft u de mediabox misschien afgegeven in een van onze UPC-winkels?'

Irritatiegrens overschreden.

Ja! Dat zeg ik al drie keer he!

Het UPC-meisje gaat onverstoorbaar verder. 'Aha. Oke. Nou, dan is het in orde. Heeft u verder nog vragen?'

Nee. Gelukkig niet.

...Ik snap die Youp van 't Hek wel...

Sneeuwpret

Sportschool, gisteravond, een uur of half 8. Vriendin M en ik verlaten het pand na een intensief lesje total workout.
Het sneeuwt. En niet zo'n beetje. Er ligt inmiddels een flinke laag op de tegels voor de ingang.
Twee jongetjes van een jaar of 7 gooien sneeuwballen.
En dan zegt de een tegen de ander:

"De kindjes in Afrika hebben dit dus niet he!"
De ander-in-kwestie kijkt, verbaasd. Wij schieten in de lach.
"Jahaa, denk daar in het vervolg maar eens over na!", besluit het jongetje.

Heerlijk. Die sneeuw.

Lichtfeest

In het licht van Glow
is de stad zoveel mooier

baadt de winkelstraat
in een zee

van wit kant

is het plein
ineens
een bloementuin
met gouden regen
en papaver

krijgt Icarus vleugels
en komt hij ten val
bij het magisch stadhuis

vaart in de Vijksteeg
een containerschip
voorbij...

in het licht
van Glow
is de stad
van mij

Kippenvel

Of ze ook dekbedhoezen hadden met Hem er op, vroeg vriendin M aan de leuke jongen van de merchandise. ‘Nou, dat is ook wat, ik verkoop nèt de laatste!’, grapte hij.
Dat korte gesprekje vatte de sfeer van de avond eigenlijk al samen: aanbidding en humor. Want dat krijg je, als Michael Bublé optreedt in het Gelredome.

Michael was laat. Behoorlijk, mogen we wel zeggen. Want de kaarten waren voor afgelopen 19 mei. Maar toen moesten the singer and the band op het laatste moment afgelasten, vanwege ‘health issues’ met de drummer. Vorige week donderdag kwam hij naar Arnhem voor de herkansing. En het werd al heel snel duidelijk: het was het wachten waard.

Hij betrad het podium, zag 25.000 fans, zong en overwon. Michael Bublé zingt alsof hij de hele dag niet anders doet. Warm, krachtig, zwoel, loepzuiver. Covers, eigen nummers. Jazz, pop, swing, Everything. Tussendoor hangt ‘ie de entertainer uit, is ‘ie stand up comedian en vooral heel erg dicht bij zijn publiek. (Ik zag Madonna een paar jaar geleden in precies hetzelfde Gelredome. Wedstrijdje interactie-met-je-publiek tussen Michael en Madonna: 10-0.)

Nee, die Michael heeft het voor elkaar. Hij stal de harten van heel veel mensen, die mooie avond in het Gelredome. En terecht.

Nou ben ik best een verwend nest als het gaat om concertbezoeken: ik zag al heel wat grootheden live. Dus mij krijg je niet zomaar aan het kippenvel. Maar let’s face it: hij kreeg het voor elkaar. En flink.

Stelt u zich voor: een zanger helemaal alleen op een podium. Zijn microfoon werkeloos naast hem, zijn blik gericht op de 25.000 man voor hem. De laatste tonen van een trompettist sterven weg. De zanger haalt adem, verzamelt al zijn kracht, en zingt a capella voor de laatste keer het refrein van ‘song for you’.

Geloof mij: dat Gelredome is geen klein concertzaaltje. Maar zijn song was woord voor woord te verstaan. Tot ver achter in de zaal. Tot tranen geroerd.

Dutch Design Doen

Het is weer Dutch Design Week in Eindhoven. En mensen, wat een feest. Gisteren stortten we ons (samen met de rest van heel design-minnend Nederland, zo leek het: wat een drukte..) in het DDW-gedruis op Strijp S en R.

Een aanrader: de spiksplinternieuwe plek van Piet Hein Eek & partners aan de Halve Maanstraat op Strijp R. Daar waar vroeger Philipsarbeiders zwoegden, geeft het prachtige oude fabrieksgebouw nu ruimte aan de showroom, kantoren, restaurant en atelier van Piet Hein Eek en andere ontwerpers. De man die furore maakte (en nog steeds) met zijn van sloophout gemaakte meubelen, heeft het maar mooi voor mekaar daar. In de e-nor-me ruimte doet hij wat hij het liefste doet; creëren, inspireren en geïnspireerd raken, en ons voorzien van al dat moois. Een mens zou van minder jaloers worden…

Ook Strijp S is goed voor urenlang genieten. Hoogtepunt? Het Klokgebouw. En de indrukwekkende Machinekamer natuurlijk.

Strijp S: dat is genieten van verrassende ontwerpen van beginnende én gevestigde designers, van diezelfde, van binnenbanden gemaakte tassen die ik vorig jaar ook al wilde hebben, van fotografie, glas, stoffen, meubels, schoenen, auto’s, fietsen, vazen, sieraden, bloembakken, kleuren en geuren. Wat een creativiteit, wat een inspiratie, wat een energie. Aan diegenen onder u die nog steeds zeuren dat er in Eindhoven ‘nooit echt iets leuks te doen is’: Gaat Dat Zien!

Wat ik nou het allermooist vond gister? Dat is eigenlijk de kans die je tijdens dit evenement krijgt om door de oude Philipsgebouwen te dwalen.

Waar het op zoveel verdiepingen, achter zoveel deuren, door zoveel gebroken ruiten, lijkt alsof de laatste Philipsmedewerker nog maar net is vertrokken. Waar de gele herfstzon haar licht schijnt op gehavende muren, deuren en trappen. Maar waar ook architecten, ontwerpers, fotografen, interieurdesigners nu hun plek vinden. Waar het bruist van zoveel nieuws. Zo veelbelovend.

Open huis

Gister deden ik en mijn huisje (kopen??) mee aan de Open Huizen Route van de NVM. Met in ieder geval 1 schijnbaar flink geinteresseerde bezoeker was ik al lang blij dat ik er niet voor niks m'n vrije zaterdag aan besteedde. Maar de allerleukste bezoeker was toch wel deze, gesignaleerd op de plastic open-huis-vlaggetjes aan mijn balkon. Al heeft 'ie natuurlijk al een huis...dat dan weer wel.

Terug van Kreta...gelukkig hebben we de foto's nog ;-)

 

Wachten

Mijn Lief en de Belastingdienst: dat gaat al jaren niet goed samen. Stapels brieven, met vooral verzoeken om terugbetaling in allerlei soorten en maten, zorgen voor een steeds groter wordende frustratie. Nu hij en ook ik er bij de laatste brief helemaal geen chocolade meer van konden maken, besloten we tot een trip naar Het Belastingkantoor. ‘Want daar kunnen wij u verder helpen’, zeggen ze in de rechter kantlijn. Ach, we hebben vakantie en vandaag verder toch niet zoveel op het program, dus op naar de Karel de Grotelaan.


Werkelijk fascinerend, zo’n wachtruimte. In veertig minuten tijd (want zo lang moet je met je bonnetje-van-de-receptiemevrouw- wachten tot je aan de beurt bent, op een doordeweekse woensdagmiddag) observeer en amuseer ik me opperbest…

Er zijn banken genoeg in de wachtruimte. Best hele mooie nog wel, in alle kleuren van de regenboog. En dat is maar goed ook, die banken, want het gebouw is verder maar triest. Waarschijnlijk in de jaren ‘60 gebouwd en nooit meer iets aan gedaan. Datzelfde geldt voor de meeste medewerkers-met-pasjes-aan-de-broek trouwens. En dan heb ik het over het tweede gedeelte van de zin; ‘nooit meer iets aan gedaan’. De meeste exemplaren zijn denk ik wel vóór de jaren ’60 gebouwd.

De plant naast ons heeft een nummer. Want bij de Belastingdienst heeft alles een nummer. Wij ook. Dit is plant 01927. Er is iets raars mee aan de hand trouwens: de korreltjes in de pot duiden op hydrocultuur, maar de plant is overduidelijk van plastic. Vreemd.

Onze lotgenoten in de wachtruimte wachten. Want wat moet je anders in een wachtruimte. Ze wachten, ieder op hun eigen manier.

De man met de bruine leren jas is duidelijk niet op zijn gemak. Hij loopt heen en weer. Heen en weer. Heen en weer. Dan gaat hij zitten. Ogen dicht, mond ongeduldig trillend. Na vijf minuten staat hij op en loopt hij weg. Zijn bonnetje fladdert als een blad naar de grond. We zien hem niet meer terug.

Het stel met de mevrouw-met-de-enveloppe wacht geduldig. De man leest aandachtig in een tijdschrift. Het wachtbonnetje plakt aan zijn onderlip. Het ziet er raar uit, maar zijn vrouw lijkt het niet te deren. Hij doet dit soort dingen waarschijnlijk altijd zo.

Het stel-op-leeftijd zit heel dicht tegen elkaar aan. Gezellig. Zij leest in de Libelle. Ze glimlacht af en toe. Hij leest mee, zo half leunend tegen zijn vrouw. Dan gaat zijn telefoon. Hij rommelt in zijn binnenzak en kijkt over zijn bril naar het apparaat. Drukt ergens op en zegt ‘hallo?’. Zijn vrouw kijkt op. Drukt ook ergens op. Ah, hij doet ‘t.

'Hallo?’ …. De man glimlacht. Zijn ogen lichten op. ‘Nou, proficiat. En wat is het geworden? … Een jongen. Hmm. … Jaja. Ach. En, alles gezond?’ Hij luistert nog even. De persoon aan de andere kant van de lijn heeft veel te vertellen, dat kun je zien. Dan hangt hij op. Hij glimlacht naar de vrouw aan zijn zij, praat zacht en lacht. Lief.

En wij, wij wachten ook. Tot ons nummer zegt dat we ons kunnen melden aan balie 5. Het wachten is voorbij.

Er was eens... een pruimboom

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het was al een stukje in de nacht. Moe, natgeregend maar voldaan lieten we ons met z’n zessen door de NS van het Haagse Beatstadfestival terugrijden naar huis.
 
‘Mensen, we naderen station ’s Hertogenbosch, alias Den Bosch’, schalde de stem van de onmiskenbaar Amsterdamse conducteur door de coupé. De jongen naast ons wist zeker dat het Martin Morero was (voor de Gooische Vrouwen-fans onder ons: jullie weten ongetwijfeld hoe dat dan klonk).
Maar dat terzijde.

In ’s Hertogenbosch-alias-Den Bosch bleek nog eens hoe handig ze zijn, die nachttreinen. Want je kunt gewoon een avond flink aan de boemel met je vriend om jezelf vervolgens dronken in een tweezitter naar huis te laten rijden. En dan praten, vooral hard praten. Over volstrekte onzin, en dan vooral zo onsamenhangend mogelijk.
De mannen in de tweezitter had het over bomen, begrepen wij zessen al snel. Over fruitbomen, want het ging over pruimen en kersen. Jongen 1 had er een aantal in de tuin.
Nou denkt u misschien: leuk, fruitbomen in eigen tuin. Maar zo leuk is dat dus he-le-maal niet, bleek al snel. En gemakkelijk al evenmin. Welnee!

Nee, hij moest toch eens wat doen aan die pruimenboom. Want er zaten wel pruimen aan, maar die smaakten nergens naar. -Niet te pruimen dus, besloten wij.-

‘Is ‘ie wel goed ge-ent dan?’
‘Eh ja. Nee. Hoezo?’
‘Nou, als ze niet goed ge-ent zijn, dan krijg je geen goeie pruimen.’
‘Ah.’
‘Nee, da’s helemaal niet goed hoor, als ze niet goed ge-ent zijn. Dan kunnen ze elkaar niet bevruchten!’

OF enten, OF kappen, besloot het luidruchtige tweezitstel. Er zat niks anders op. De bomenexpert had er al helemaal zin in:

‘Ik vind dat dus fantastisch, een boom kappen. In de tuin dan hè, in een bos is er niks aan.’
En toen volgde het citaat van de dag: ‘Ik zie een boom als een puzzel.’ (vindt u hem niet práchtig??)
‘Want je moet wél weten wat je doet, als je gaat kappen. Die boom valt op een gegeven moment een bepaalde kant op. En dat moet wel de goeie kant zijn, zeker bij jou in de tuin. Daarom moeten we eerst goed kijken. Naar de zijtakken bijvoorbeeld. Want zitten er zijtakken aan, aan die boom?
‘Ja, er zitten continu zijtakken aan’, zei de pruimboomeigenaar.
Dan kwam het helemaal goed, besliste de bomenexpert.

U snapt: er was inmiddels geen touw meer aan vast te knopen. Aan het gesprek dan, niet aan die boom.

Tenslotte verzuchtte de pruimboomeigenaar, geheel vanuit het niets:
‘Ik heb ZO’N zin om morgen te gaan naaien.’
-stilte-
‘Met een naaimachine dan hè, natuurlijk’

Bij ons sloeg de slappe lach toe. Die hield niet meer op tot station Eindhoven. Waar Martin Morero door de speaker schalde: ‘Mensen, Eindhoven. Eindpunt van deze trein. Wij verzoeken u deze trein vriendelijk te verlaten.’
We waren thuis.

Gaat dat zien bij Usine

Grand cafe Usine in de Lichttoren in Eindhoven is hip. En leuk. Een aanrader voor een vrijdagmiddagborrel met vriendinnen.
Je kunt er dingen op je bord verwachten waarvan je nog nooit eerder gehoord hebt. De kaart getuigt van creuses, wulken, alikruiken... geen IDEE...


Maar wat ze er nu toch hebben....! (5e regel onder de borrelgerechten). Heerlijk!

Stiltecoupé (2)

Geheel toevallig kwam ik gister met m’n kopje thee en een vers knisperende Metro terecht in de stiltecoupé van de trein Eindhoven – Maastricht. Het blijft lastig daar, zo blijkt. Wat ik denk? Ik denk dat wij Nederlanders niet gemaakt zijn voor zo’n uitvinding als de stiltecoupé… Wij moeten communiceren.

Oma reist met haar twee kleinkinderen. Ze stapt de coupé binnen en schrikt een beetje van de grote S op het raam.
“Oh, dit is eigenlijk niet handig, dat we hier gaan zitten. Hier mag je niet praten.”
“Nou, mama zei laatst toch dat ik teveel praat”, komt kleinzoon met de briljante oplossing.“Dus ik hou m’n mond wel even dicht.”

Achter me gaat ergens tussen Weert en Roermond heel hard een mobieltje. Swingend deuntje, dat wel. De eigenaresse neemt haastig op.
“Hallo? Ja, nee. Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Maar zeg maar even snel.”
Ze kletst er vervolgens minutenlang lustig op los. De jongen schuin tegenover mij rolt met z’n ogen naar zijn vriend, die naast me een boek zit te lezen.

Dan gaat tussen Roermond en Sittard de hippe iPhone van de jongen met de rollende ogen. Zijn wangen kleuren lichtrood. Hij besluit toch op te nemen.
“Hallo? Ja. Nee, ik ga die laptop niet kopen. … Omdat ik geen 170 euro extra ga betalen voor die uitbreiding. … Oh? Ja. Dat zal wel. … Misschien. … Nou, dat komt nu niet echt goed uit. … Omdat ik nu eigenlijk niet kan bellen. Ja. Oké. Dag.”
Zijn vriend kijkt hem vragend aan. De jongen met de rollende ogen haalt zijn schouders op. Want hij mag niet praten in de stiltecoupé.

We rijden station Sittard binnen. Een bankje verderop is een man in slaap gevallen. Hij snurkt. Zachtjes, maar duidelijk hoorbaar. Een snurker in de stiltecoupé...
Ik vraag me af: mag dat dan wel?

Zure regen

…Ondertussen was het zaterdagavond op Park Hilaria (en dat noemen wij in Eindhoven nog steeds gewoon kermis) gaan regenen. Niet een beetje, maar hard. Heel – erg - hard. Met bakken kwam het eruit.

Gewapend met geleende paraplu’s waagden vriendin N en ik ons toch even snel naar een van de toiletten.

'Wat een regen he', zei het meisje bij de wasbak. Haar lange donkere haar kletsnat. Druppels op haar jas.

'Ik heb net even mijn haar uitgespoeld. Onder dat kraantje daar, bij de wasbak. Ja, want ik ben het heel lang aan het laten groeien en al die zure regen kan ik dan niet hebben. Ik krijg héél snel last van dooie punten.'
Bloedserieus was ze.

Dat is nog eens optimale haarverzorging.., dacht ik. De hele dag, weer of geen weer, tot in de puntjes.

En het bleef nog een tijdje regenen...

Nachtrit

“En, was het gezellig?”, vraagt de taxichaffeur als vriendin C en ik de taxi binnenstappen. Het is kwart over vier, zaterdagnacht en tijd om naar huis te gaan. Dat doen we uiterst veilig en lekker efficiënt; eerst C naar huis en dan ik. Samen in een taxi.

Een taxichauffeur en wij: dat is altijd goed voor een zeer interessant nachtelijk gesprek.

“Heel gezellig was het”, zegt C. Ze babbelt nog even wat terwijl ik mijn bezorgde Lief geruststel; hij belt even om te horen of ik al bijna thuis ben. Nog even en hij komt ook, als hij klaar is met werken in de kroeg waar we een uurtje geleden nog waren.

Een minuutje of tien en een knuffel van C later, rijdt de taxichauffeur met mij verder de nacht door. Hij kijkt een paar keer opzij.
“Jij hebt een heel bekend gezicht”, zegt ie.
“Oh ja?”, zeg ik, terwijl ik denk: nou, jij niet.
“Ja. Werk je in de stad soms?”
“Ehm ja, ik werk wel in Eindhoven, ja.”
“Dan weet ik het: de coffeeshop. Daar werk jij!”
Ik lach. “Nee. Neuj. Ik werk bij een communicatiebureau.”

Hij is even stil. Een beetje teleurgesteld wel.

“Ah. Dus jij mag de hele dag klachten afhandelen?”, concludeert hij.
Ik glimlach. Het blijft toch moeilijk: je een voorstelling maken van wat je toch in godsnaam de hele dag zit te doen bij een communicatiebureau. Ik neem hem kort mee in de wereld van tekstschrijven voor brochures, persberichten, websites en advertenties. Dan gaat de boel meestal wel leven.
“Jaja. Hmm”, is zijn antwoord. En het geeft niet.

“En jij?”, vraag ik.
“Ik rijd altijd ’s nachts. Lekker. En verder ben ik huisvader. Een meisje. Dertien. En dat is meer dan genoeg. Zo’n ADHD-gevalletje. Ik heb vandeweek nog een paar extra rollen behang gekocht.”
“Om haar achter te plakken”, maak ik af.

Hij lacht. Ik ook. Het is een mooie nacht.

Tranen voor oranje

Ergens net voor de start van de verlenging kwam hij naast ons staan. Oranje shirt, witte pet, rood-wit-blauw op zijn wangen. Oranjefan in hart en nieren, overduidelijk. En alleen oog voor het grote scherm dat metershoog boven de Eindhovense Markt zweefde. Het plein dampte. Grote vlaggen dansten zacht maar vastberaden boven de duizenden oranjefans. Dit was onze arena.

Het was de afgelopen uren steeds stiller geworden.
Hij ook.

Was het om zeven uur nog feest, de spanning licht voelbaar, de overwinning al in onze hoofden: inmiddels was die spanning te snijden.
We gingen de laatste minuten van de verlenging in. Alle ogen strak op het scherm gericht, al onze harten bonzend in de keel. Ook bij hem, naast me.

En dan, net toen wij ons binnen onze club verzamelde vrienden stilzwijgend hadden neergelegd bij een onvermijdelijke penaltyreeks, was het raak.

Hij schoot vol. Zijn tranen trokken strepen door de Nederlandse driekleur op zijn wangen. Zijn vriendin sloot hem snikkend in haar armen. En nog steeds had hij alleen maar oog voor het scherm. Voor Wesley Sneijder, voor Arjen Robben, voor de teleurstelling. Zijn tranen waren voor hen.

Think snow

We hebben 'tropische toestanden', zegt de nieuwslezer op de radio.

Voor iedereen die het ook zo warm heeft: think snow!

Dansen aan zee

hier aan de kust
de Zeeuwse kust
waar de zomer onbewust
met een rotgang wordt genoten…

We zongen ze niet alleen uit volle, roodverbrande borst mee afgelopen zaterdag, maar we brachten ze ook in praktijk: deze zinnen uit het wereldberoemde Blof-nummmer ‘Hier aan de kust’. Want afgelopen weekend was het tijd voor de tiende editie van het Ouwe Lullenweekend; ons jaarlijks vriendenweekendje weg. We genoten. Heerlijk relaxed, want met die rotgang viel het wel mee. Het was zomer in Zeeland en Concert at Sea.

Ik en m’n vrienden, wij gaan way back. Een hechte club van 17 man en vrouw, die elkaar niet elke dag hoeven te zien, maar die voor elkaar door het vuur gaan, of het nou midden in de nacht is of niet. Sommigen van ons kennen elkaar al vanaf de jongste kinderjaren. Uiteindelijk was het gezamenlijk lid- en leiding-zijn bij de scouting dat ons bij elkaar bracht. En door die band kom je nooit meer van elkaar af ;-)

Jaren geleden ontstond het plan om –toen wij allemaal langzaam afscheid namen van onze scoutingactiviteiten en daardoor het jaarlijkse leidingweekend verviel- er in ieder geval eens per jaar samen tussenuit te gaan. Zonder kinderen, huisdieren of andere aanverwante artikelen. 75 euro in de pot, telkens drie of vier organisatoren die - in het grootste geheim – de uitdaging aangaan om voor dat bedrag zo gek, stoer, avontuurlijk, grensverleggend mogelijk een weekend in elkaar te bouwen.

In de afgelopen tien jaar bracht dat ons tot ondermeer waterskiën, sumo-worstelen, skaten, koken, beautybehandelingen, klimmen tot in de toppen van bomen, een maritieme training, koeien knuffelen, laserschieten, kanoën en veel, heel veel auto- en fietstochten.

Dit jaar was het de tiende keer. Lief en ik en twee vrienden tekenden voor de organisatie. Het was feest. En het moest een feest worden, vonden wij. En dus reden we naar een zonovergoten Zeeland. Voor het eerst in de ouwe lullenweekend-geschiedenis genoten we samen van een festival: Concert at Sea. Met dank aan onze mede-organisatoren van Blof.

Zondag was het tijd voor after sun en paracetamol, kleiduif schieten en plattelandsspelen in Moergestel. Moe waren we, maar voldaan.

Wat bij blijft? Het ultieme genieten. Zon, bier, friet, heel hard lachen, muziek… En met de armen in de lucht: dansen. Dansen aan zee.

laten we dansen, m’n liefste
dansen aan zee

Er was eens een jurkje in Zuid-Afrika...

‘Zooo meisjesss… dat mag dus niet he!’
‘Eh, wat mag niet, precies?’
‘Nou, die oranje jurkjes en alles. Dat mag dus niet, in het stadion.’
‘Eh, en van wie mag dat niet, precies?’
‘Van ons. Van de FIFA.’
‘En nu zijn jullie boos?’
‘Yep. Want wij zijn van de FIFA. En van sponsors, en van marketing enzo. Wie heeft jullie eigenlijk opgedragen deze jurkjes aan te trekken?’
‘Eh, Peer. Die van Swinkels. We kregen er een ticket bij, en verblijf, en kaartjes voor de wedstrijd. Waren we heel blij mee. Maar nu niet meer, geloof ik.’
‘Tja nee, dat kan ik me voorstellen. Want dat mag dus niet, die jurkjes. Da’s guerillamarketing he. En dat vinden wij niet goed. Wij van de FIFA.’
‘En nu?’
‘Jahaaa, nu gaan we jullie uuurenlang verhoren. En jullie jurkjes afpakken. We zullen ‘m leren, die van Swinkels. Met z’n Bavaria.’
‘Ja. Dat zal ‘m leren. Dat denken wij ook. Maar hebt u nu dan een nieuw jurkje voor ons?’

Carnaval in de zomer

Doe mij twaalf lieve vrienden, avondzon, muziek, bier en confetti en ik ben volmaakt gelukkig.

Gister, in ons eigen PSV-stadion, bleek maar weer: ik ga plat voor de vrolijke klanken van Guus. Met een zachte G.
Ik krijg kippenvel van de regen van bier, van het compleet ontplóffend stadion, van keihard meeblèren en van 34.000 handen in de lucht.

Schouder aan schouder met Marco Borsato en Rowen Heze regende het meters bier, donderde en bliksemde het en werd het een nacht die je normaal alleen in fillums ziet. Het was carnaval in de zomer. En daar mogen ze me elke nacht voor wakker maken.

Yep…volmaakt gelukkig. Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden… het licht uit gedaan.

Who needs de ballenbak...

...als je ouders hun vakantiegeld uitgeven bij de Media Markt...
Dat is nog eens 'voor de televisie hangen'.

Alles van stal

Het was het mooiste weer van de wereld, en dus een perfecte dag om de Daf van mijn Lief van stal te halen. Daf en ik: wij zijn uit exact hetzelfde bouwjaar én wij mogen ons rekenen tot de twee grote liefdes van mijn Lief, dus wij kunnen het goed vinden samen.
Het werd een heerlijk ritje langs pittoreske Brabantse dorpen. Waar Schotse Hooglanders graasden in de zon, het gras op deze tweede Pinksterdag groener leek dan ooit en waar op elke markt de terrassen bomvol zaten.
Het terras van de Croyse Hoeve, tussen Aarle-Rixtel en Stiphout, lonkte naar ons. En dus lieten we Daf even rusten en schoven wij aan voor cola en tosti’s. Met schilderachtig uitzicht op Kasteel Croy.

Over de smalle weg die voor de hoeve langsloopt, passeerden opvallend veel dikke auto’s met paardentrailers. Meestal met paard (in de trailer dan). Ook de vrouw en haar twee mannelijke vrienden aan het tafeltje naast ons (al behoorlijk op leeftijd, lekker aan een Croys biertje en vrolijk aan de babbel), merkten het paardenvervoer al snel op.

“Ja, zie je, daar heb je d’r weer een!”, zei de vrouw terwijl ze zo’n auto-paardentrailercombinatie nakeek.
“Kijk en er zit er ook weer eentje in, zo’n paard.”
“Hmm, ja, tja”, reageerde man 1.
“Weet je wat het natuurlijk is, die paarden moeten ook wel eens uitgelaten worden”, concludeerde de vrouw.
“Ja, net als wij!”, reageerde man 2 gevat. Hij moest er zelf hard om lachen.
“Zeker nu, die beesten hebben de hele winter binnen gestaan. Die moeten d’r uit”, vervolgde de vrouw.
“Er zal hier wel een uitloopveld zijn. Daar worden ze uitgelaten.” De vrouw wist het zeker.
“Hmm, tja, ja”, besloot man 1.
Man 2 glimlachte en nam nog een slokje van zijn drankje.
Wij ook.

Appartementencomplexhumor

Gespot, bij de bellen en brievenbussen van een appartementencomplex ergens in Eindhoven.
Goed voor een glimlach, in ieder geval op mijn gezicht. :-)

Suske en Wiske en de Drukke Dakdekker

Vandaag was het dak-dag. Voor de zoveelste keer in maanden kreeg ik bezoek van een dakdekker, want verschillende nieuwe lekplekken op het plafond. Niet handig, zeker niet als je appartement te koop staat, en dus maar weer aan de dakdekkerbel getrokken.

Tussen twee en vier. Dat was de aanwijzing. Met om een uur of drie een voicemail van de dakdekker-in-kwestie: "Ik ben tussen half vier en kwart voor vier bij u". Om tien voor vier gaat de bel.

Dakdekker-in-kwestie komt de trappen opgesloft, zet zijn zonnebril op zijn kale hoofd, kijkt mij goedkeurend aan en zegt 'goeiendag', gepaard met een knipoog. Gezellig...

In de slaapkamer inspecteert hij even de bruine lekplekjes. Hij opent de deur naar mijn balkon en kijkt een tijdje omhoog naar het dak. Hij geniet daarbij zichtbaar van de zon op zijn bruine gezicht. Het dakleer zie je vanaf deze plek op het balkon niet, maar dat schijnt niet uit te maken.

"Zeg, bende gij veul thuis?" vraagt 'ie.
"Ik ben hier wel regelmatig ja", antwoord ik.
"Ja, dan kom ik volgende week een keertje terug, want wij werken maar tot kwart over vier he."

Omdat er de komende dagen alleen maar zonneschijn voorspeld is en de kans op nieuwe lekken dus klein is, stem ik in. Tot grote vreugde van de dakdekker.
"Da's mooi", zegt 'ie. "Ja, want ik moet anders unne ladder uit d'n auto halen, helemall naar boven sjouwen, en ik heb ut vandaag al zo druk gehad. Ge magt gerust weten: ik heb nog nie gefreten vandaag."

Hij belt Saskia-van-de-planning, geeft mij een nieuwe datum en tijdstip, blijft nog tien minuten ouwehoeren over wat hem zoal opvalt in mijn keuken, geeft me een hand en sloft de trap weer af. De zon tegemoet.

Van de drummer en de band

Je zou maar drummer zijn. Een hele goeie drummer. Een drummer met een droom: de wereld rondreizen met de allerbeste muzikanten. Om muziek te maken zoals muziek bedoeld is. Zoals de groten der aarde dat ook deden. Zoals Frank Sinatra dat deed bijvoorbeeld. U weet wel: croonen, swingen. Van 'have you met miss Jones' en 'I've got the world on a string'.

Je zou maar drummer zijn. Een hele succesvolle drummer. De drummer van Michael Bublé. Wie? Michael Bublé: de Canadese zanger met een geluid dat regelmatig vergeleken wordt met dat van de groten der aarde, zoals Sinatra. De zanger met een stem waar je vrolijk van word. Ik in ieder geval wel. Bekend van toch wel behoorlijke hitjes als 'Lost', 'Everything' en ' I just haven't met you yet'. Nouja, kijk maar eens op Youtube als u geinteresseerd bent.

Michael Bublé dus, die vanavond in het Gelredome zou staan. En waar ik vrolijk van zou worden vanavond. Omdat ik al maanden kaartjes heb.
Vriendinnekes mee: check.
Vertrektijdstip afgesproken: check.
Voorpret: check.
Concert afgelast: check...

Je zou maar drummer zijn. Drummer van Michael Bublé. En je zou maar onwel worden en in het ziekenhuis belanden, op de dag van een groot concert in Parijs. Jouw concert. Waarna je ook het uitverkochte concert in Arnhem, the Netherlands moet afzeggen.
Gelukkig bericht concertorganisator Mojo dat de toestand van de drummer-in-kwestie 'stabiel' is. En dat er een nieuwe datum komt. Muzikanten zijn ook maar mensen.

Fingers crossed voor de nieuwe date met Michael. Hopelijk kunnen we dan ook, mijn vriendinnekes en ik.
Cd van Michael in de cd-speler dan maar: check.

Zon in Rockanje

Hij was er, de zon! (u weet wel, die felle, glinsterende bol aan de hemel. In Nederland doorgaans veelvuldig te zien in de lente en zomer).

Jaaaah, de zon. Gisteren gespot in Rockanje. En gelukkig, ik was er bij. Met ijsthee, op loungebank, bij strandtent, met loungemuziek, met panini Caprese, met wind in mijn haar, met Lief.
Genieten van de bovenste plank.

En please zon... mag je nou blijven?

Heb je 't gehoord? Zij heeft infobesitas. Wat errug!

‘Heb jij geen Twitteraccount??’, vroeg een vriendin mij laatst. Ze viel daarbij bijna van haar stoel van verbazing. Want als tekstschrijver, dagelijks actief in de communicatiewereld, met een eigen blog, een eigen mening en een snelle pen: dan hoor je toch ook te Twitteren?

Lieve mensen: nee, verwacht van mijn geen Tweet-activity. Want Annie stikt al van de activities: u vindt mij op Facebook, Hyves, LinkedIn. U spoort mij en mijn werk op via Google en deze blogspot. U bereikt mij via diverse mailadressen. Ik heb een BlackBerry. En daarmee heb ik het al druk genoeg...

Bovendien heb ik het naast het bijhouden van mijn eigen social networks en -media ook druk met het checken van bloggers die mijn hart gestolen hebben (ik noem bijvoorbeeld Kluun, Merel Roze, Keri Smith, Paulien Cornelisse). En neem ik eens in de zoveel tijd -heel nieuwsgierig ja, precies- een kijkje op de Hyvespagina’s van mijn vrienden, en ben ik verslaafd aan NU.nl en Funda.

Daarom: nog even geen Twitter voor mij. Ik sluit voor de toekomst niets uit, maar nu! even! niet!

Want het moet niet te gek worden, hoorde ik deze week. Mijn gedrag begint al vormen aan te nemen van infobesitas! Ja ja, DE trend van 2010, zo blijkt. Heel serieus, vooral onder jongeren. Klachten: vermoeidheid, slaaptekort, concentratieproblemen. Veroorzaakt door de angst om iets te missen en er niet bij te horen. Wij -en dan vooral de jongeren onder ons- krijgen met al die nieuwe (social) media zoveel informatie op ons afgevuurd, dat we constant zoveel mogelijk van die informatiekanalen willen checken. En daar kun je dus verslaafd aan raken. Sta-pel-gek van worden, als je niet oppast.

Ik weet niet hoe het met u is, maar ik herken me wel een beetje in dat verhaal. Want ik ben zo nieuwsgierig als de pest, wil niks missen (ik zie mijn vrienden druk instemmend knikken..), wil overal bij zijn en van alles op de hoogte wezen.

Tot nu toe gaat het nog prima met me hoor, dus blijft u vooral mailen, reageren, Hyven, Facebooken en Linken. Maar pas wel op uzelf he! Dan doe ik dat ook. Infobesitas krijgt ons er niet onder!

Ze bestaan echt

Ikea, donderdagavond, in zo'n gezellig ingerichte miniwoonkamer.
Stelletje, jong, zit samen op een crèmekleurige bank -typisch Ikea- .
Tegenover de bank hangt -typisch Ikea- een canvas doek met een tekening van een vrouw in jaren '50 stijl.

Meisjesonderdeel van het stelletje-in-kwestie is blond. Hóógblond.

Meisje, wijzend naar het canvas doek: "Hé, da's ook mooi, dat schilderij."
Jongen: "Ja."
Meisje: "Weet je waar ze dat ook hebben?"
Jongen: "Nee."
Meisje: "Bij Ikea!"
Jongen: ...

En hij keek er niet eens écht raar bij.
Dat moet wel echte liefde zijn.

Quiz night

22e van de 33. En dat voor de eerste keer. Dat is lang niet slecht, al zeg ik het zelf. En het was nog een leuke avond ook, gisteren in café de Wilde Man.

Na een ervaring van vriendin M, moesten vriend S en ik zeker eens mee, en meedoen. Met de wekelijkse quiz night op de Markt in altijd bruisend Eindhoven.

Volgens mij is het idee gestoeld op de Engelse pubs, waar quiz night al jaren heel gewoon én populair is. Het idee: je gaat met z’n allen in een bomvol café zitten, drankje erbij. Je stelt een team van maximaal vijf mensen samen (liefst met een zo uiteenlopende kennis van al-ler-lei zaken). Je koopt voor een paar euri deelnamemateriaal, je luistert negen rondes lang heel goed naar de quiz master, vult je antwoorden in op de bijgeleverde kaartjes en voila, daar heb je quiz night.

Nou ben ik al heel lang fan van spelletjes als Triviant, dus ik was helemaal in mijn element. Er werd fanatiek gespeeld en gegokt. Aan onze tafel ECHT uit het hoofd, maar of dat overal in de Wilde Man zo was, betwijfelen we (ze zouden eigenlijk bij de deur mobiele telefoons met internettoegang moeten innemen). Sommige vragen waren een eitje (of eigenlijk heel veel vragen natuurlijk). Wie hoor je op dit audiofragment? Daphne Bunskoek natuurlijk. In welk land ligt de Atacama-woestijn? Chili natuurlijk. Waarin speelt Jean Baptiste Grenouille de hoofdrol? In Het Parfum natuurlijk.

En wisten we het antwoord op een vraag niet, dan boden onze bloedfanatieke, nieuwe Engelse vrienden aan de tafel naast ons uitkomst. Belangrijke speltip: maak veel vrienden om u heen voordat de quiz begint, daar kunt u alleen maar profijt van hebben.

Of we verzonnen een answer the quiz master could not refuse. Want zeg nou zelf, wie rekent dit nou fout: wat is de echte voornaam van Tiger Woods? Wipneus. Natuurlijk.

Het werd een lange, gezellige quizavond. Waarschijnlijk binnenkort weer. Op naar de eerste plaats... Champagne!

Mijn leven in vijf tassen

Gisteren deed ik het weer. Ik maakte de vuilnisbakken leeg, deed het vers goed uit de koelkast in een plastic tas, pakte mijn kleren van de waslijn, trok de internetkabel uit mijn laptop, pakte m'n hoofdkussen van het bed, zette de verwarming omlaag en stopte mijn leven in vijf tassen. Want de komende weken leef ik in het huis van vriendlief.

Vervolgens liep ik drie keer al mijn trappen op en neer (dat zijn er heel wat want appartement Annie ligt driehoog, zónder lift, al zou je dat niet zeggen met die torenhoge servicekosten):

1. Vuilniszakken
2. Vijf tassen naar de auto
3. Toch nog een keer naar boven want telefoon vergeten

En toen dacht ik bij mezelf: wat een gedoe toch. Wat een gesleep. En wat zou het fijn zijn als vriendlief en ik finally samen in één huis zouden wonen. Want jazeker, de intentie is er (wat zeg ik, we wonen eigenlijk al lang samen, maar dan in twee huizen tegelijk) en op mijn appartement prijkt een te koop-bord, maar nu die koper nog. Dus als u iemand weet: verlos me en draag uw steentje bij aan het samenwoongeluk! :-)

Wat was het weer een gedoe

Een beetje gestolen, met veel dank aan vriend R ;-)

Rokjesdag

Volgens sommigen is het vandaag Rokjesdag. Een term groot gemaakt door een even zo groot schrijver, dichter, columnist en helaas vorig jaar overleden Martin Bril.

De definitie zegt dat Rokjesdag die ene dag in het voorjaar is dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen. Meestal valt Rokjesdag ergens midden april, maar dit jaar valt Rokjesdag volgens mij ook extra vroeg. Niet omdat ik vandaag zelf een rokje draag, nee. Wel omdat ik zojuist, tijdens mijn thuiswerkdag (want lekker rustig een hele berg werk wegwerken), even werd afgeleid door twee giebelende meiden die langs mijn huis fietsten. Jawel, MET rokjes aan.

Toen moest ik even denken aan Martin Bril. En aan hoe jammer het is dat we niet meer van zijn briljante schrijfvondsten mogen genieten. Maar aan de andere kant, iemand die een woord als rokjesdag groot kan maken, iemand die zo mooi kan dichten, is eigenlijk nooit echt dood.

Mijn all time Bril-favourite?

Ik wil met jou alleen
In alle sloten samen

Hoe mooi is dat..?

Stiltecoupé

Het is druk in de stiltecoupé van de trein Eindhoven – Utrecht. Het is acht uur 's ochtends, maar de heren achter mij kletsen hard en gezellig over carnaval in Limburg. De dame schuin voor mij leest wat stukken door en kan zich duidelijk niet goed concentreren. Ze staat op, met papieren en pen strak in haar handen geklemd. Kordaat stapt ze naar de heren in de vierzitter achter mij.

"Heren, u zit in een stiltecoupé. U bent wel gezellig aan het keuvelen, maar dat mag hier dus niet."

"Hoezo? Volgens de regels van de NS mogen wij in de trein op gedistingeerde toon praten hoor."

"Nou, niet hier dus. Dit is een stiltecoupé."

"Da's belachelijk. We hebben toch een eersteklaskaartje gekocht?"

"Als u wilt praten, moet u ergens anders gaan zitten. Dit-is-een-stil-te-cou-pé. Kijk, daar staat het, ziet u? Niet bellen, niet praten."

"Ja dat zal dan wel, maar ik vind het belachelijk."

De dame zucht. Stapt terug naar haar stoel, slaat haar ogen neer en krabbelt wat op haar papieren.
Achter mij brommen en knorren de heren wat. Het viertal pruttelt als een ouwe koffiepot.

"Kijk", zegt een van de heren.
"Daar staat het, op het raam. Een S."

"Ja, de S", antwoord heer 2. "Da's zeker de S van slapen."

Het blijft nog tot Utrecht pruttelen in de stiltecoupé... En alles behalve stil.

Heimwee

Zag gister The curious case of Benjamin Button voorbij komen op Film1.
Onder andere opgenomen in New Orleans.
Wat een stad.
En nu heb ik heimwee.

Het grote verschil

Echt gebeurd bij H&M, uurtje of half 3, maandagmiddag, speelde zich af tussen verkoopster en mevrouw voor mij aan de kassa..

Aardige mevrouw: dag mevrouw.

H&M-verkoopster: Hallo.

Ik heb dit truitje hier vorige week gekocht, en nu zag ik afgelopen zaterdag dat het ineens in de sale is. Dan krijg ik het verschil toch terug nu?

Eens even kijken... Oh ja, dat truitje. Nee sorry, u krijgt geen geld terug.

Oh. Nee?

Nee. Sorry.

Maar het is nu toch in de sale? Ik dacht dat als je dat opmerkt binnen een week, dat je dan het truitje alsnog voor de sale-prijs krijgt?

Nee. Sorry.

Maar waarom dan niet?

Nou mevrouw, dat is alleen als de dingen in de sale zijn. En dat is nu niet. Dit truitje is in de áánbieding. Níet in de sale.

Oh.

Dat was het?

Eh.., ja.

Zes

'Dahaag, en tot de volgende keer', zegt ze, leunend tegen de post van de voordeur.
'Nou ga ik weer naar binnen hoor, naar mijn DS.'

Zes is ze geworden, mijn petekind. Want kleine meisjes worden groot.
Zaterdag was het feest. Een feest met taart en snoep, ranja en cola, gretig opengescheurd inpakpapier, kleine en grote door het huis stuiterende vrienden, en: roze. Vooral véél roze. Roze slingers, roze cadeaus, een roze prinsessentafeelkleed, roze elastiekjes en een roze Nintendo DS (fonkel, fonkel). Ook al was ze blij met elk cadeau dat ze kreeg ("mama, kijk: precies die ik wilde!"), de DS stak er met kop en schouders bovenuit, dat was duidelijk.

En dus werd er geconcentreerd en een beetje ongeduldig op het schermpje getikt met het bijpassende pennetje (roze, u dacht het al), werden spelletjes ontdekt, knopjes uitgeprobeerd, foto's gemaakt.

He-le-maal the bomb was ze. Eigenlijk zo klein nog, maar tegelijk ook al zo groot. Vijf zijn, dat is zoooo 2009. Ja mensen: zes is het nieuwe vijf.

Hulde aan de motoragent

De ogen achter zijn omhoog geschoven vizier keken mij indringend aan. Een beetje lachend ook. Hij hield mijn blik vast en knikte. Lichtjes, maar overduidelijk. Zijn hand klemde zich om het handvat van zijn stuur. Hij richtte zijn blik op de weg, gaf gas, en weg was 'ie. Mij oververhit en geschrokken achterlatend. Ik had geluk gehad. Heel veel geluk.

Ik keek de motoragent na. In zijn blik zat alles. De macht die hij voelde toen hij mij betrapte. In de auto, rijdend op de snelweg, met mijn blackberry aan mijn oor...
De lol die hij overduidelijk ook had toen hij zag dat ik schrok. Want wie schrikt er nou niet als je -herhaling: met een blackberry aan je oor > dat is dus niet handsfree bellen- naar links kijkt, zo recht in de ogen van een motoragent.
De strengheid, want tja, hij is natuurlijk wel meneer agent, en hij had me eigenlijk staande moeten houden. Hij had me eigenlijk een boete van 150 euro moeten geven.

Hij deed het niet. Waarschijnlijk omdat hij in mijn blik genoeg gezien heeft. Ik schrok me kapot. Shit shit shit, dat wordt 150 euro, en ik hou al niks over deze maand.., schoot er door mijn hoofd. Ik voelde mijn wangen rood kleuren.
Hij deed het niet. In plaats daarvan was er die blik. Die knik.
Ik zeg: geef die man een lintje.

Nep echt!

Ik ben een groot filmfan. Ik kan ontzettend genieten van getalenteerde acteurs en regisseurs, bijzondere verhaallijnen, verrassende plotwendingen, mooie beelden en van die films waar je nog dagen aan moet denken omdat ze je zo raken. Zó knap; dat je een wereld kunt creëren waar kijkers zich helemaal in verliezen. Dat je iets maakt dat zó goed is, dat mensen vergeten dat sommige dingen helemaal niet echt zijn. Dat je niet eens in de gaten hebt dat er zoveel dingen zijn die speciaal voor film gecreëerd worden.

Zo had ik er eigenlijk nog nooit bij stilgestaan dat veel organisaties, instellingen en bedrijven in films 'bedacht' zijn. Kijk, ik weet natuurlijk ook wel dat de tovenaarsschool Zweinstein niet echt bestaat (Harry Potter) maar dat je wél echt een bezoek kunt brengen aan café Les Deux Moulins in Parijs (Amélie). Maar hoe zit het met de Shawshank-gevangenis (the Shawshank Redemption)? Of de Hill Valley High School uit de Back to the Future-films? Het Kobayashi-servies uit the Usual Suspects? Yep, allemaal nep. Allemaal gegevens, logo's en namen die je alleen iets zeggen als je de films in kwestie gezien hebt.

In het kader van been there, done that, bought the T-shirt wil ik de filmfans onder jullie dit niet onthouden: www.lastexittonowhere.com.
'Last Exit to Nowhere' heeft een unieke collectie shirts, caps en andere producten die geïnspireerd zijn op plaatsen, instellingen en organisaties uit films. Zo ben je slechts een paar muisklikken verwijderd van een shirt dat verwijst naar die briljante rol van Brad Pitt in Fight Club, of naar die angstaanjagende scene uit the Shining. Ik ben benieuwd of je veel reacties krijgt op je nieuwe shirt. Het is in ieder geval een leuke manier om in contact te komen met andere oplettende filmfans...

Smullen

Gaat dat allen binnenkort zien (ik in ieder geval wel)!
Alice in Wonderland, in de ongetwijfeld beeldschone uitvoering van Tim Burton met zijn favoriete acteur Johnny Depp. "Working with Tim feels like coming home", zag ik Johnny zeggen op de BBC. Depp & Burton: altijd goed.

Versie 86: het balkon

Zucht...
Daar zat 'ie weer hoor, beetje zielig, semi-serieus kijkend, maar vooral heel moeilijk ook. Want och och, het valt toch ook allemaal niet mee he, om Joran van der Sloot te zijn. Ten onrechte beschuldigd van betrokkenheid bij de dood van miss Holloway, want hij kon er echt niks aan doen en alles.
En daar was 'ie weer. Nu met z'n vriend Jaap. Of je iemand die een tijd in de Gouden Kooi heeft doorgebracht uberhaupt serieus moet nemen, laat ik even in het midden, maargoed, daar was het: een spiksplinternieuwe verklaring.
Want lieve mensen, let op: ze is van het balkon gevallen. Ja, natuurlijk, van het balkon. Met cocaine op. Ja! Dat we daar nog niet aan gedacht hadden.

Het is toch wat, denk ik dan bij mezelf. Zo'n jongen, die keer op keer met een andere verklaring op de proppen komt. Laat hem een vertrouwensband opbouwen met iemand, maakt eigenlijk niet uit of die nou Jaap of Patrick heet, en huppekee, hij schudt zo een nieuwe verklaring uit z'n mouw. Zet 'm in een talkshow, maakt eigenlijk niet uit of dat nou een Amerikaanse of Nederlandse is, en hatsjiekidee, weer een nieuw verhaal.

Gelukkig zijn er op Aruba nog mensen die er voor gestudeerd hebben, die elke keer nog steeds zo gek zijn om de verzinsels van Joran na te trekken, en die de boel dan weer kunnen ontkrachten. Want nee, het balkonverhaal blijkt ook niet echt te kloppen.

Ik heb een idee. Gek idee misschien hoor, maar zullen we hem gewoon niet meer aan het woord laten? Elk interview in elk tv-programma is teveel eer voor Joran. Maargoed, dat vind ik dan...

Nee, dat zou je niet zeggen

'Mensen die er jonger uitzien dan ze werkelijk zijn, leven langer dan mensen die er ouder uitzien.'

Hoezee! Fijn, zo'n berichtje op NU.nl. Het schijnt bewezen te zijn in een of ander Deens onderzoek. Hopelijk klopt het, dan kan ik nog een hele tijd mee.

Want ja, ik behoor tot die groep, mag ik wel zeggen. Hoewel ik me toch écht in de eind-dertig-regionen bevind, (nee, dat zou je niet zeggen, dank je) schat bijna niemand me op mijn echte leeftijd. Al helemaal niet die lui met pak 'm beet tien pils achter de kiezen, in het halfdonker in een kroeg op vrijdag- of zaterdagavond. Maar of je die echt serieus moet nemen...

Ik vraag me wel eens af of het aan mijn gedrag ligt, dat mensen me jonger schatten dan ik werkelijk ben (ik kan soms ineens springend door het leven gaan, blije liedjes zingend, met mijn paardenstaart bouncing van links naar rechts. Is dat gek?). Of aan mijn kleding (een spijkerbroek met bloemetjestuniek kan best, ook al werk je bij een zeer respectabel communicatiebureau, al zeg ik het zelf).

Maar ach, ik zeg: scheit eraan, leven nondepie! En ik herhaal het hier nog maar eens een keertje, mijn motto: niet genoten is altijd mis. Of je nou jong of oud bent. Of oogt.

Wisselstoring

In mijn carrière als journalist en tekstschrijver heb ik een aantal olympisch kampioenen mogen interviewen. Een olympische medaille is voor hen het hoogst haalbare. Ultiem. Uniek. De weg er naartoe is hard en zwaar. Een lid van het winnend volleybalteam van 1996 omschreef de weg naar goud als 'een oorlog zonder kogels'. Praat met olympisch kampioenen en je voelt hoe belangrijk winnen is.
En zo voel ik vandaag hoe zwaar het moet zijn voor Sven Kramer en Gerard Kemkers. Zoals bijna heel Nederland dat vandaag zal voelen. Want wat een fatale fout, wat een ongelooflijk einde van wat een gouden race had moeten zijn.
Dan vraag je je af: hoe IS het nu met die twee? Daar in Vancouver, bezig met niets anders dan de olympische droom? Waar Kramer opnieuw op het podium had moeten staan in het Holland Heineken House? Nu met de hele wereldmedia over zich heen?
Dan zou je toch het liefst iemand willen bellen, daar in Vancouver, iemand die er wat aan kan doen, en willen zeggen: aaaah, kunt u die wisselfout nou echt niet door de vingers zien? Doe es gek? Please, please?

Regen op maandag

Ik wil het! ik wil het! ik wil het!

weg winter-zonder-einde - terrasje - lentezon - roseetje - goed gezelschap - puur genot...

Over zeuren, zaniken en zeiken

Iemand liet laatst deze wijsheid op mij los:

Mannen willen eigenlijk maar drie dingen:

- goeie sex

- lekker eten

- een vrouw die niet zeurt

Dat leidde bij mij en een aantal van mijn liefste vriendinnekes, aan tafel tijdens een heel fijn meidenweekend, tot de vraag: wat is zeuren nou precies?

Kijk, het is natuurlijk om te beginnen zo dat ik en mijn vriendinnen in kwestie nooooit zeuren. Wij zeggen hooguit wat we vinden. Of we maken iets op dringende wijze duidelijk. Herhalen dat een paar keer, soms. Maar zeuren? Neuj...

Maar sta er maar eens echt bij stil. Dan valt het nog niet meer hoor, om -zeuren- te definieren. Het roept vooral synoniemen op. Want klagen: is dat van dezelfde orde als zeuren? Of is het erger? Of juist minder vervelend? En drammen dan? Nee, drammen is erger. Ja. Veel erger. Irritant. Tenenkrommend. Drammen, dat is doorgaan... doorgaan... doorgaan. Tot niemand je meer wil horen.

En zaniken. Ook zoiets. Is zaniken zeuren? Of is zaniken gewoon aanhoudend klagen?

Zeiken? Ja, die past er ook bij. Zeiken. Da's volgens mij ook erger dan zeuren.

Hmmm... interessant, zo'n gegeven. Ik heb het maar eens ouderwets opgezocht, zie hier de definitie:

Zeuren: veelvuldig en langdurig klagen over weinig belangrijke zaken.

Ha! Klagen dus, maar dan erger.

Volgens mij gaat het gewoon, oudhollands, hierom:

Nie knieze nie zeuren

Des hartstikke fout

Vergit nie te lêve
Want straks bende oud

Kattenziekte

Wat kan het leven toch simpel zijn...

Jongetje kletst met meisje bij het speeltuintje, plus kat, vlakbij huis vanochtend:

"Wel uitkijken als je die kat aait hoor, straks heeft 'ie luizen"

"Oh, daar geef ik niks om"

"Hmmm. Onze Moosje heeft de kattenziekte"

"Oh ja? Wat is dat dan, kattenziekte?"

"Nou, dan is 'ie ziek. Dat kunnen ze wel eens hebben"

Shalalie

Dat-Geloof-Je-Toch-Niet.

Dat vader Abraham het in deze tijd nog voor elkaar krijgt zo'n slecht songfestivalnummer te schrijven.
Dat Sieneke vervolgens -a la TROS uit de jaren 60- echt wel vals zingt, maar toch wint (Maar Pierre, je moet kiezen! Ja... dan doe Sieneke maar...).
Dat je het nummer met carnaval helaas toch hoort in bepaalde foute kroegen (waar wij dus niet gezien willen worden).
Dat het dan nu toch echt gebeurd is.... en het liedje op nummer 1 staat.

Dat-Geloof-Ik-Dus-Niet.

Stom

• ijsthee zonder een rietje
• dat die voorgeperforeerde openmaakstrips op verpakkingen nooit werken
• de aanhoudende winter
• dat ik alleen die schoenen mooi vind die niet in de sale zijn
• van die irritante rockmuziek als achtergrondherrie bij discovery-programma's
• dat mijn Top Gear-held Jeremy Clarkson in het echt heel arrogant blijkt te zijn