Who needs de ballenbak...

...als je ouders hun vakantiegeld uitgeven bij de Media Markt...
Dat is nog eens 'voor de televisie hangen'.

Alles van stal

Het was het mooiste weer van de wereld, en dus een perfecte dag om de Daf van mijn Lief van stal te halen. Daf en ik: wij zijn uit exact hetzelfde bouwjaar én wij mogen ons rekenen tot de twee grote liefdes van mijn Lief, dus wij kunnen het goed vinden samen.
Het werd een heerlijk ritje langs pittoreske Brabantse dorpen. Waar Schotse Hooglanders graasden in de zon, het gras op deze tweede Pinksterdag groener leek dan ooit en waar op elke markt de terrassen bomvol zaten.
Het terras van de Croyse Hoeve, tussen Aarle-Rixtel en Stiphout, lonkte naar ons. En dus lieten we Daf even rusten en schoven wij aan voor cola en tosti’s. Met schilderachtig uitzicht op Kasteel Croy.

Over de smalle weg die voor de hoeve langsloopt, passeerden opvallend veel dikke auto’s met paardentrailers. Meestal met paard (in de trailer dan). Ook de vrouw en haar twee mannelijke vrienden aan het tafeltje naast ons (al behoorlijk op leeftijd, lekker aan een Croys biertje en vrolijk aan de babbel), merkten het paardenvervoer al snel op.

“Ja, zie je, daar heb je d’r weer een!”, zei de vrouw terwijl ze zo’n auto-paardentrailercombinatie nakeek.
“Kijk en er zit er ook weer eentje in, zo’n paard.”
“Hmm, ja, tja”, reageerde man 1.
“Weet je wat het natuurlijk is, die paarden moeten ook wel eens uitgelaten worden”, concludeerde de vrouw.
“Ja, net als wij!”, reageerde man 2 gevat. Hij moest er zelf hard om lachen.
“Zeker nu, die beesten hebben de hele winter binnen gestaan. Die moeten d’r uit”, vervolgde de vrouw.
“Er zal hier wel een uitloopveld zijn. Daar worden ze uitgelaten.” De vrouw wist het zeker.
“Hmm, tja, ja”, besloot man 1.
Man 2 glimlachte en nam nog een slokje van zijn drankje.
Wij ook.

Appartementencomplexhumor

Gespot, bij de bellen en brievenbussen van een appartementencomplex ergens in Eindhoven.
Goed voor een glimlach, in ieder geval op mijn gezicht. :-)

Suske en Wiske en de Drukke Dakdekker

Vandaag was het dak-dag. Voor de zoveelste keer in maanden kreeg ik bezoek van een dakdekker, want verschillende nieuwe lekplekken op het plafond. Niet handig, zeker niet als je appartement te koop staat, en dus maar weer aan de dakdekkerbel getrokken.

Tussen twee en vier. Dat was de aanwijzing. Met om een uur of drie een voicemail van de dakdekker-in-kwestie: "Ik ben tussen half vier en kwart voor vier bij u". Om tien voor vier gaat de bel.

Dakdekker-in-kwestie komt de trappen opgesloft, zet zijn zonnebril op zijn kale hoofd, kijkt mij goedkeurend aan en zegt 'goeiendag', gepaard met een knipoog. Gezellig...

In de slaapkamer inspecteert hij even de bruine lekplekjes. Hij opent de deur naar mijn balkon en kijkt een tijdje omhoog naar het dak. Hij geniet daarbij zichtbaar van de zon op zijn bruine gezicht. Het dakleer zie je vanaf deze plek op het balkon niet, maar dat schijnt niet uit te maken.

"Zeg, bende gij veul thuis?" vraagt 'ie.
"Ik ben hier wel regelmatig ja", antwoord ik.
"Ja, dan kom ik volgende week een keertje terug, want wij werken maar tot kwart over vier he."

Omdat er de komende dagen alleen maar zonneschijn voorspeld is en de kans op nieuwe lekken dus klein is, stem ik in. Tot grote vreugde van de dakdekker.
"Da's mooi", zegt 'ie. "Ja, want ik moet anders unne ladder uit d'n auto halen, helemall naar boven sjouwen, en ik heb ut vandaag al zo druk gehad. Ge magt gerust weten: ik heb nog nie gefreten vandaag."

Hij belt Saskia-van-de-planning, geeft mij een nieuwe datum en tijdstip, blijft nog tien minuten ouwehoeren over wat hem zoal opvalt in mijn keuken, geeft me een hand en sloft de trap weer af. De zon tegemoet.

Van de drummer en de band

Je zou maar drummer zijn. Een hele goeie drummer. Een drummer met een droom: de wereld rondreizen met de allerbeste muzikanten. Om muziek te maken zoals muziek bedoeld is. Zoals de groten der aarde dat ook deden. Zoals Frank Sinatra dat deed bijvoorbeeld. U weet wel: croonen, swingen. Van 'have you met miss Jones' en 'I've got the world on a string'.

Je zou maar drummer zijn. Een hele succesvolle drummer. De drummer van Michael Bublé. Wie? Michael Bublé: de Canadese zanger met een geluid dat regelmatig vergeleken wordt met dat van de groten der aarde, zoals Sinatra. De zanger met een stem waar je vrolijk van word. Ik in ieder geval wel. Bekend van toch wel behoorlijke hitjes als 'Lost', 'Everything' en ' I just haven't met you yet'. Nouja, kijk maar eens op Youtube als u geinteresseerd bent.

Michael Bublé dus, die vanavond in het Gelredome zou staan. En waar ik vrolijk van zou worden vanavond. Omdat ik al maanden kaartjes heb.
Vriendinnekes mee: check.
Vertrektijdstip afgesproken: check.
Voorpret: check.
Concert afgelast: check...

Je zou maar drummer zijn. Drummer van Michael Bublé. En je zou maar onwel worden en in het ziekenhuis belanden, op de dag van een groot concert in Parijs. Jouw concert. Waarna je ook het uitverkochte concert in Arnhem, the Netherlands moet afzeggen.
Gelukkig bericht concertorganisator Mojo dat de toestand van de drummer-in-kwestie 'stabiel' is. En dat er een nieuwe datum komt. Muzikanten zijn ook maar mensen.

Fingers crossed voor de nieuwe date met Michael. Hopelijk kunnen we dan ook, mijn vriendinnekes en ik.
Cd van Michael in de cd-speler dan maar: check.

Zon in Rockanje

Hij was er, de zon! (u weet wel, die felle, glinsterende bol aan de hemel. In Nederland doorgaans veelvuldig te zien in de lente en zomer).

Jaaaah, de zon. Gisteren gespot in Rockanje. En gelukkig, ik was er bij. Met ijsthee, op loungebank, bij strandtent, met loungemuziek, met panini Caprese, met wind in mijn haar, met Lief.
Genieten van de bovenste plank.

En please zon... mag je nou blijven?