maandag 22 februari 2010

Over zeuren, zaniken en zeiken

Iemand liet laatst deze wijsheid op mij los:

Mannen willen eigenlijk maar drie dingen:
- goeie sex
- lekker eten
- een vrouw die niet zeurt

Dat leidde bij mij en een aantal van mijn liefste vriendinnekes, aan tafel tijdens een heel fijn meidenweekend, tot de vraag: wat is zeuren nou precies?

Kijk, het is natuurlijk om te beginnen zo dat ik en mijn vriendinnen in kwestie nooooit zeuren. Wij zeggen hooguit wat we vinden. Of we maken iets op dringende wijze duidelijk. Herhalen dat een paar keer, soms. Maar zeuren? Neuj...

Maar sta er maar eens echt bij stil. Dan valt het nog niet meer hoor, om -zeuren- te definieren. Het roept vooral synoniemen op. Want klagen: is dat van dezelfde orde als zeuren? Of is het erger? Of juist minder vervelend? En drammen dan? Nee, drammen is erger. Ja. Veel erger. Irritant. Tenenkrommend. Drammen, dat is doorgaan... doorgaan... doorgaan. Tot niemand je meer wil horen.

En zaniken. Ook zoiets. Is zaniken zeuren? Of is zaniken gewoon aanhoudend klagen?
Zeiken? Ja, die past er ook bij. Zeiken. Da's volgens mij ook erger dan zeuren.

Hmmm... interessant, zo'n gegeven. Ik heb het maar eens ouderwets opgezocht, zie hier de definitie:

Zeuren: veelvuldig en langdurig klagen over weinig belangrijke zaken.

Ha! Klagen dus, maar dan erger.

Volgens mij gaat het gewoon, oudhollands, hierom:

Nie knieze nie zeuren
Des hartstikke fout
Vergit nie te lêve
Want straks bende oud

Geen opmerkingen:

Een reactie posten