Nee, dat zou je niet zeggen

'Mensen die er jonger uitzien dan ze werkelijk zijn, leven langer dan mensen die er ouder uitzien.'

Hoezee! Fijn, zo'n berichtje op NU.nl. Het schijnt bewezen te zijn in een of ander Deens onderzoek. Hopelijk klopt het, dan kan ik nog een hele tijd mee.

Want ja, ik behoor tot die groep, mag ik wel zeggen. Hoewel ik me toch écht in de eind-dertig-regionen bevind, (nee, dat zou je niet zeggen, dank je) schat bijna niemand me op mijn echte leeftijd. Al helemaal niet die lui met pak 'm beet tien pils achter de kiezen, in het halfdonker in een kroeg op vrijdag- of zaterdagavond. Maar of je die echt serieus moet nemen...

Ik vraag me wel eens af of het aan mijn gedrag ligt, dat mensen me jonger schatten dan ik werkelijk ben (ik kan soms ineens springend door het leven gaan, blije liedjes zingend, met mijn paardenstaart bouncing van links naar rechts. Is dat gek?). Of aan mijn kleding (een spijkerbroek met bloemetjestuniek kan best, ook al werk je bij een zeer respectabel communicatiebureau, al zeg ik het zelf).

Maar ach, ik zeg: scheit eraan, leven nondepie! En ik herhaal het hier nog maar eens een keertje, mijn motto: niet genoten is altijd mis. Of je nou jong of oud bent. Of oogt.

Wisselstoring

In mijn carrière als journalist en tekstschrijver heb ik een aantal olympisch kampioenen mogen interviewen. Een olympische medaille is voor hen het hoogst haalbare. Ultiem. Uniek. De weg er naartoe is hard en zwaar. Een lid van het winnend volleybalteam van 1996 omschreef de weg naar goud als 'een oorlog zonder kogels'. Praat met olympisch kampioenen en je voelt hoe belangrijk winnen is.
En zo voel ik vandaag hoe zwaar het moet zijn voor Sven Kramer en Gerard Kemkers. Zoals bijna heel Nederland dat vandaag zal voelen. Want wat een fatale fout, wat een ongelooflijk einde van wat een gouden race had moeten zijn.
Dan vraag je je af: hoe IS het nu met die twee? Daar in Vancouver, bezig met niets anders dan de olympische droom? Waar Kramer opnieuw op het podium had moeten staan in het Holland Heineken House? Nu met de hele wereldmedia over zich heen?
Dan zou je toch het liefst iemand willen bellen, daar in Vancouver, iemand die er wat aan kan doen, en willen zeggen: aaaah, kunt u die wisselfout nou echt niet door de vingers zien? Doe es gek? Please, please?

Regen op maandag

Ik wil het! ik wil het! ik wil het!

weg winter-zonder-einde - terrasje - lentezon - roseetje - goed gezelschap - puur genot...

Over zeuren, zaniken en zeiken

Iemand liet laatst deze wijsheid op mij los:

Mannen willen eigenlijk maar drie dingen:

- goeie sex

- lekker eten

- een vrouw die niet zeurt

Dat leidde bij mij en een aantal van mijn liefste vriendinnekes, aan tafel tijdens een heel fijn meidenweekend, tot de vraag: wat is zeuren nou precies?

Kijk, het is natuurlijk om te beginnen zo dat ik en mijn vriendinnen in kwestie nooooit zeuren. Wij zeggen hooguit wat we vinden. Of we maken iets op dringende wijze duidelijk. Herhalen dat een paar keer, soms. Maar zeuren? Neuj...

Maar sta er maar eens echt bij stil. Dan valt het nog niet meer hoor, om -zeuren- te definieren. Het roept vooral synoniemen op. Want klagen: is dat van dezelfde orde als zeuren? Of is het erger? Of juist minder vervelend? En drammen dan? Nee, drammen is erger. Ja. Veel erger. Irritant. Tenenkrommend. Drammen, dat is doorgaan... doorgaan... doorgaan. Tot niemand je meer wil horen.

En zaniken. Ook zoiets. Is zaniken zeuren? Of is zaniken gewoon aanhoudend klagen?

Zeiken? Ja, die past er ook bij. Zeiken. Da's volgens mij ook erger dan zeuren.

Hmmm... interessant, zo'n gegeven. Ik heb het maar eens ouderwets opgezocht, zie hier de definitie:

Zeuren: veelvuldig en langdurig klagen over weinig belangrijke zaken.

Ha! Klagen dus, maar dan erger.

Volgens mij gaat het gewoon, oudhollands, hierom:

Nie knieze nie zeuren

Des hartstikke fout

Vergit nie te lêve
Want straks bende oud

Kattenziekte

Wat kan het leven toch simpel zijn...

Jongetje kletst met meisje bij het speeltuintje, plus kat, vlakbij huis vanochtend:

"Wel uitkijken als je die kat aait hoor, straks heeft 'ie luizen"

"Oh, daar geef ik niks om"

"Hmmm. Onze Moosje heeft de kattenziekte"

"Oh ja? Wat is dat dan, kattenziekte?"

"Nou, dan is 'ie ziek. Dat kunnen ze wel eens hebben"

Shalalie

Dat-Geloof-Je-Toch-Niet.

Dat vader Abraham het in deze tijd nog voor elkaar krijgt zo'n slecht songfestivalnummer te schrijven.
Dat Sieneke vervolgens -a la TROS uit de jaren 60- echt wel vals zingt, maar toch wint (Maar Pierre, je moet kiezen! Ja... dan doe Sieneke maar...).
Dat je het nummer met carnaval helaas toch hoort in bepaalde foute kroegen (waar wij dus niet gezien willen worden).
Dat het dan nu toch echt gebeurd is.... en het liedje op nummer 1 staat.

Dat-Geloof-Ik-Dus-Niet.

Stom

• ijsthee zonder een rietje
• dat die voorgeperforeerde openmaakstrips op verpakkingen nooit werken
• de aanhoudende winter
• dat ik alleen die schoenen mooi vind die niet in de sale zijn
• van die irritante rockmuziek als achtergrondherrie bij discovery-programma's
• dat mijn Top Gear-held Jeremy Clarkson in het echt heel arrogant blijkt te zijn