In mijn carrière als journalist en tekstschrijver heb ik een aantal olympisch kampioenen mogen interviewen. Een olympische medaille is voor hen het hoogst haalbare. Ultiem. Uniek. De weg er naartoe is hard en zwaar. Een lid van het winnend volleybalteam van 1996 omschreef de weg naar goud als 'een oorlog zonder kogels'. Praat met olympisch kampioenen en je voelt hoe belangrijk winnen is.
En zo voel ik vandaag hoe zwaar het moet zijn voor Sven Kramer en Gerard Kemkers. Zoals bijna heel Nederland dat vandaag zal voelen. Want wat een fatale fout, wat een ongelooflijk einde van wat een gouden race had moeten zijn.
Dan vraag je je af: hoe IS het nu met die twee? Daar in Vancouver, bezig met niets anders dan de olympische droom? Waar Kramer opnieuw op het podium had moeten staan in het Holland Heineken House? Nu met de hele wereldmedia over zich heen?
Dan zou je toch het liefst iemand willen bellen, daar in Vancouver, iemand die er wat aan kan doen, en willen zeggen: aaaah, kunt u die wisselfout nou echt niet door de vingers zien? Doe es gek? Please, please?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten