Stiltecoupé

Het is druk in de stiltecoupé van de trein Eindhoven – Utrecht. Het is acht uur 's ochtends, maar de heren achter mij kletsen hard en gezellig over carnaval in Limburg. De dame schuin voor mij leest wat stukken door en kan zich duidelijk niet goed concentreren. Ze staat op, met papieren en pen strak in haar handen geklemd. Kordaat stapt ze naar de heren in de vierzitter achter mij.

"Heren, u zit in een stiltecoupé. U bent wel gezellig aan het keuvelen, maar dat mag hier dus niet."

"Hoezo? Volgens de regels van de NS mogen wij in de trein op gedistingeerde toon praten hoor."

"Nou, niet hier dus. Dit is een stiltecoupé."

"Da's belachelijk. We hebben toch een eersteklaskaartje gekocht?"

"Als u wilt praten, moet u ergens anders gaan zitten. Dit-is-een-stil-te-cou-pé. Kijk, daar staat het, ziet u? Niet bellen, niet praten."

"Ja dat zal dan wel, maar ik vind het belachelijk."

De dame zucht. Stapt terug naar haar stoel, slaat haar ogen neer en krabbelt wat op haar papieren.
Achter mij brommen en knorren de heren wat. Het viertal pruttelt als een ouwe koffiepot.

"Kijk", zegt een van de heren.
"Daar staat het, op het raam. Een S."

"Ja, de S", antwoord heer 2. "Da's zeker de S van slapen."

Het blijft nog tot Utrecht pruttelen in de stiltecoupé... En alles behalve stil.