Tranen voor oranje

Ergens net voor de start van de verlenging kwam hij naast ons staan. Oranje shirt, witte pet, rood-wit-blauw op zijn wangen. Oranjefan in hart en nieren, overduidelijk. En alleen oog voor het grote scherm dat metershoog boven de Eindhovense Markt zweefde. Het plein dampte. Grote vlaggen dansten zacht maar vastberaden boven de duizenden oranjefans. Dit was onze arena.

Het was de afgelopen uren steeds stiller geworden.
Hij ook.

Was het om zeven uur nog feest, de spanning licht voelbaar, de overwinning al in onze hoofden: inmiddels was die spanning te snijden.
We gingen de laatste minuten van de verlenging in. Alle ogen strak op het scherm gericht, al onze harten bonzend in de keel. Ook bij hem, naast me.

En dan, net toen wij ons binnen onze club verzamelde vrienden stilzwijgend hadden neergelegd bij een onvermijdelijke penaltyreeks, was het raak.

Hij schoot vol. Zijn tranen trokken strepen door de Nederlandse driekleur op zijn wangen. Zijn vriendin sloot hem snikkend in haar armen. En nog steeds had hij alleen maar oog voor het scherm. Voor Wesley Sneijder, voor Arjen Robben, voor de teleurstelling. Zijn tranen waren voor hen.