Dansen aan zee

hier aan de kust
de Zeeuwse kust
waar de zomer onbewust
met een rotgang wordt genoten…

We zongen ze niet alleen uit volle, roodverbrande borst mee afgelopen zaterdag, maar we brachten ze ook in praktijk: deze zinnen uit het wereldberoemde Blof-nummmer ‘Hier aan de kust’. Want afgelopen weekend was het tijd voor de tiende editie van het Ouwe Lullenweekend; ons jaarlijks vriendenweekendje weg. We genoten. Heerlijk relaxed, want met die rotgang viel het wel mee. Het was zomer in Zeeland en Concert at Sea.

Ik en m’n vrienden, wij gaan way back. Een hechte club van 17 man en vrouw, die elkaar niet elke dag hoeven te zien, maar die voor elkaar door het vuur gaan, of het nou midden in de nacht is of niet. Sommigen van ons kennen elkaar al vanaf de jongste kinderjaren. Uiteindelijk was het gezamenlijk lid- en leiding-zijn bij de scouting dat ons bij elkaar bracht. En door die band kom je nooit meer van elkaar af ;-)

Jaren geleden ontstond het plan om –toen wij allemaal langzaam afscheid namen van onze scoutingactiviteiten en daardoor het jaarlijkse leidingweekend verviel- er in ieder geval eens per jaar samen tussenuit te gaan. Zonder kinderen, huisdieren of andere aanverwante artikelen. 75 euro in de pot, telkens drie of vier organisatoren die - in het grootste geheim – de uitdaging aangaan om voor dat bedrag zo gek, stoer, avontuurlijk, grensverleggend mogelijk een weekend in elkaar te bouwen.

In de afgelopen tien jaar bracht dat ons tot ondermeer waterskiën, sumo-worstelen, skaten, koken, beautybehandelingen, klimmen tot in de toppen van bomen, een maritieme training, koeien knuffelen, laserschieten, kanoën en veel, heel veel auto- en fietstochten.

Dit jaar was het de tiende keer. Lief en ik en twee vrienden tekenden voor de organisatie. Het was feest. En het moest een feest worden, vonden wij. En dus reden we naar een zonovergoten Zeeland. Voor het eerst in de ouwe lullenweekend-geschiedenis genoten we samen van een festival: Concert at Sea. Met dank aan onze mede-organisatoren van Blof.

Zondag was het tijd voor after sun en paracetamol, kleiduif schieten en plattelandsspelen in Moergestel. Moe waren we, maar voldaan.

Wat bij blijft? Het ultieme genieten. Zon, bier, friet, heel hard lachen, muziek… En met de armen in de lucht: dansen. Dansen aan zee.

laten we dansen, m’n liefste
dansen aan zee

Er was eens een jurkje in Zuid-Afrika...

‘Zooo meisjesss… dat mag dus niet he!’
‘Eh, wat mag niet, precies?’
‘Nou, die oranje jurkjes en alles. Dat mag dus niet, in het stadion.’
‘Eh, en van wie mag dat niet, precies?’
‘Van ons. Van de FIFA.’
‘En nu zijn jullie boos?’
‘Yep. Want wij zijn van de FIFA. En van sponsors, en van marketing enzo. Wie heeft jullie eigenlijk opgedragen deze jurkjes aan te trekken?’
‘Eh, Peer. Die van Swinkels. We kregen er een ticket bij, en verblijf, en kaartjes voor de wedstrijd. Waren we heel blij mee. Maar nu niet meer, geloof ik.’
‘Tja nee, dat kan ik me voorstellen. Want dat mag dus niet, die jurkjes. Da’s guerillamarketing he. En dat vinden wij niet goed. Wij van de FIFA.’
‘En nu?’
‘Jahaaa, nu gaan we jullie uuurenlang verhoren. En jullie jurkjes afpakken. We zullen ‘m leren, die van Swinkels. Met z’n Bavaria.’
‘Ja. Dat zal ‘m leren. Dat denken wij ook. Maar hebt u nu dan een nieuw jurkje voor ons?’

Carnaval in de zomer

Doe mij twaalf lieve vrienden, avondzon, muziek, bier en confetti en ik ben volmaakt gelukkig.

Gister, in ons eigen PSV-stadion, bleek maar weer: ik ga plat voor de vrolijke klanken van Guus. Met een zachte G.
Ik krijg kippenvel van de regen van bier, van het compleet ontplóffend stadion, van keihard meeblèren en van 34.000 handen in de lucht.

Schouder aan schouder met Marco Borsato en Rowen Heze regende het meters bier, donderde en bliksemde het en werd het een nacht die je normaal alleen in fillums ziet. Het was carnaval in de zomer. En daar mogen ze me elke nacht voor wakker maken.

Yep…volmaakt gelukkig. Ik heb tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden… het licht uit gedaan.