Quiz night

22e van de 33. En dat voor de eerste keer. Dat is lang niet slecht, al zeg ik het zelf. En het was nog een leuke avond ook, gisteren in café de Wilde Man.

Na een ervaring van vriendin M, moesten vriend S en ik zeker eens mee, en meedoen. Met de wekelijkse quiz night op de Markt in altijd bruisend Eindhoven.

Volgens mij is het idee gestoeld op de Engelse pubs, waar quiz night al jaren heel gewoon én populair is. Het idee: je gaat met z’n allen in een bomvol café zitten, drankje erbij. Je stelt een team van maximaal vijf mensen samen (liefst met een zo uiteenlopende kennis van al-ler-lei zaken). Je koopt voor een paar euri deelnamemateriaal, je luistert negen rondes lang heel goed naar de quiz master, vult je antwoorden in op de bijgeleverde kaartjes en voila, daar heb je quiz night.

Nou ben ik al heel lang fan van spelletjes als Triviant, dus ik was helemaal in mijn element. Er werd fanatiek gespeeld en gegokt. Aan onze tafel ECHT uit het hoofd, maar of dat overal in de Wilde Man zo was, betwijfelen we (ze zouden eigenlijk bij de deur mobiele telefoons met internettoegang moeten innemen). Sommige vragen waren een eitje (of eigenlijk heel veel vragen natuurlijk). Wie hoor je op dit audiofragment? Daphne Bunskoek natuurlijk. In welk land ligt de Atacama-woestijn? Chili natuurlijk. Waarin speelt Jean Baptiste Grenouille de hoofdrol? In Het Parfum natuurlijk.

En wisten we het antwoord op een vraag niet, dan boden onze bloedfanatieke, nieuwe Engelse vrienden aan de tafel naast ons uitkomst. Belangrijke speltip: maak veel vrienden om u heen voordat de quiz begint, daar kunt u alleen maar profijt van hebben.

Of we verzonnen een answer the quiz master could not refuse. Want zeg nou zelf, wie rekent dit nou fout: wat is de echte voornaam van Tiger Woods? Wipneus. Natuurlijk.

Het werd een lange, gezellige quizavond. Waarschijnlijk binnenkort weer. Op naar de eerste plaats... Champagne!

Mijn leven in vijf tassen

Gisteren deed ik het weer. Ik maakte de vuilnisbakken leeg, deed het vers goed uit de koelkast in een plastic tas, pakte mijn kleren van de waslijn, trok de internetkabel uit mijn laptop, pakte m'n hoofdkussen van het bed, zette de verwarming omlaag en stopte mijn leven in vijf tassen. Want de komende weken leef ik in het huis van vriendlief.

Vervolgens liep ik drie keer al mijn trappen op en neer (dat zijn er heel wat want appartement Annie ligt driehoog, zónder lift, al zou je dat niet zeggen met die torenhoge servicekosten):

1. Vuilniszakken
2. Vijf tassen naar de auto
3. Toch nog een keer naar boven want telefoon vergeten

En toen dacht ik bij mezelf: wat een gedoe toch. Wat een gesleep. En wat zou het fijn zijn als vriendlief en ik finally samen in één huis zouden wonen. Want jazeker, de intentie is er (wat zeg ik, we wonen eigenlijk al lang samen, maar dan in twee huizen tegelijk) en op mijn appartement prijkt een te koop-bord, maar nu die koper nog. Dus als u iemand weet: verlos me en draag uw steentje bij aan het samenwoongeluk! :-)

Wat was het weer een gedoe

Een beetje gestolen, met veel dank aan vriend R ;-)

Rokjesdag

Volgens sommigen is het vandaag Rokjesdag. Een term groot gemaakt door een even zo groot schrijver, dichter, columnist en helaas vorig jaar overleden Martin Bril.

De definitie zegt dat Rokjesdag die ene dag in het voorjaar is dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen. Meestal valt Rokjesdag ergens midden april, maar dit jaar valt Rokjesdag volgens mij ook extra vroeg. Niet omdat ik vandaag zelf een rokje draag, nee. Wel omdat ik zojuist, tijdens mijn thuiswerkdag (want lekker rustig een hele berg werk wegwerken), even werd afgeleid door twee giebelende meiden die langs mijn huis fietsten. Jawel, MET rokjes aan.

Toen moest ik even denken aan Martin Bril. En aan hoe jammer het is dat we niet meer van zijn briljante schrijfvondsten mogen genieten. Maar aan de andere kant, iemand die een woord als rokjesdag groot kan maken, iemand die zo mooi kan dichten, is eigenlijk nooit echt dood.

Mijn all time Bril-favourite?

Ik wil met jou alleen
In alle sloten samen

Hoe mooi is dat..?

Stiltecoupé

Het is druk in de stiltecoupé van de trein Eindhoven – Utrecht. Het is acht uur 's ochtends, maar de heren achter mij kletsen hard en gezellig over carnaval in Limburg. De dame schuin voor mij leest wat stukken door en kan zich duidelijk niet goed concentreren. Ze staat op, met papieren en pen strak in haar handen geklemd. Kordaat stapt ze naar de heren in de vierzitter achter mij.

"Heren, u zit in een stiltecoupé. U bent wel gezellig aan het keuvelen, maar dat mag hier dus niet."

"Hoezo? Volgens de regels van de NS mogen wij in de trein op gedistingeerde toon praten hoor."

"Nou, niet hier dus. Dit is een stiltecoupé."

"Da's belachelijk. We hebben toch een eersteklaskaartje gekocht?"

"Als u wilt praten, moet u ergens anders gaan zitten. Dit-is-een-stil-te-cou-pé. Kijk, daar staat het, ziet u? Niet bellen, niet praten."

"Ja dat zal dan wel, maar ik vind het belachelijk."

De dame zucht. Stapt terug naar haar stoel, slaat haar ogen neer en krabbelt wat op haar papieren.
Achter mij brommen en knorren de heren wat. Het viertal pruttelt als een ouwe koffiepot.

"Kijk", zegt een van de heren.
"Daar staat het, op het raam. Een S."

"Ja, de S", antwoord heer 2. "Da's zeker de S van slapen."

Het blijft nog tot Utrecht pruttelen in de stiltecoupé... En alles behalve stil.

Heimwee

Zag gister The curious case of Benjamin Button voorbij komen op Film1.
Onder andere opgenomen in New Orleans.
Wat een stad.
En nu heb ik heimwee.

Het grote verschil

Echt gebeurd bij H&M, uurtje of half 3, maandagmiddag, speelde zich af tussen verkoopster en mevrouw voor mij aan de kassa..

Aardige mevrouw: dag mevrouw.

H&M-verkoopster: Hallo.

Ik heb dit truitje hier vorige week gekocht, en nu zag ik afgelopen zaterdag dat het ineens in de sale is. Dan krijg ik het verschil toch terug nu?

Eens even kijken... Oh ja, dat truitje. Nee sorry, u krijgt geen geld terug.

Oh. Nee?

Nee. Sorry.

Maar het is nu toch in de sale? Ik dacht dat als je dat opmerkt binnen een week, dat je dan het truitje alsnog voor de sale-prijs krijgt?

Nee. Sorry.

Maar waarom dan niet?

Nou mevrouw, dat is alleen als de dingen in de sale zijn. En dat is nu niet. Dit truitje is in de áánbieding. Níet in de sale.

Oh.

Dat was het?

Eh.., ja.

Zes

'Dahaag, en tot de volgende keer', zegt ze, leunend tegen de post van de voordeur.
'Nou ga ik weer naar binnen hoor, naar mijn DS.'

Zes is ze geworden, mijn petekind. Want kleine meisjes worden groot.
Zaterdag was het feest. Een feest met taart en snoep, ranja en cola, gretig opengescheurd inpakpapier, kleine en grote door het huis stuiterende vrienden, en: roze. Vooral véél roze. Roze slingers, roze cadeaus, een roze prinsessentafeelkleed, roze elastiekjes en een roze Nintendo DS (fonkel, fonkel). Ook al was ze blij met elk cadeau dat ze kreeg ("mama, kijk: precies die ik wilde!"), de DS stak er met kop en schouders bovenuit, dat was duidelijk.

En dus werd er geconcentreerd en een beetje ongeduldig op het schermpje getikt met het bijpassende pennetje (roze, u dacht het al), werden spelletjes ontdekt, knopjes uitgeprobeerd, foto's gemaakt.

He-le-maal the bomb was ze. Eigenlijk zo klein nog, maar tegelijk ook al zo groot. Vijf zijn, dat is zoooo 2009. Ja mensen: zes is het nieuwe vijf.

Hulde aan de motoragent

De ogen achter zijn omhoog geschoven vizier keken mij indringend aan. Een beetje lachend ook. Hij hield mijn blik vast en knikte. Lichtjes, maar overduidelijk. Zijn hand klemde zich om het handvat van zijn stuur. Hij richtte zijn blik op de weg, gaf gas, en weg was 'ie. Mij oververhit en geschrokken achterlatend. Ik had geluk gehad. Heel veel geluk.

Ik keek de motoragent na. In zijn blik zat alles. De macht die hij voelde toen hij mij betrapte. In de auto, rijdend op de snelweg, met mijn blackberry aan mijn oor...
De lol die hij overduidelijk ook had toen hij zag dat ik schrok. Want wie schrikt er nou niet als je -herhaling: met een blackberry aan je oor > dat is dus niet handsfree bellen- naar links kijkt, zo recht in de ogen van een motoragent.
De strengheid, want tja, hij is natuurlijk wel meneer agent, en hij had me eigenlijk staande moeten houden. Hij had me eigenlijk een boete van 150 euro moeten geven.

Hij deed het niet. Waarschijnlijk omdat hij in mijn blik genoeg gezien heeft. Ik schrok me kapot. Shit shit shit, dat wordt 150 euro, en ik hou al niks over deze maand.., schoot er door mijn hoofd. Ik voelde mijn wangen rood kleuren.
Hij deed het niet. In plaats daarvan was er die blik. Die knik.
Ik zeg: geef die man een lintje.

Nep echt!

Ik ben een groot filmfan. Ik kan ontzettend genieten van getalenteerde acteurs en regisseurs, bijzondere verhaallijnen, verrassende plotwendingen, mooie beelden en van die films waar je nog dagen aan moet denken omdat ze je zo raken. Zó knap; dat je een wereld kunt creëren waar kijkers zich helemaal in verliezen. Dat je iets maakt dat zó goed is, dat mensen vergeten dat sommige dingen helemaal niet echt zijn. Dat je niet eens in de gaten hebt dat er zoveel dingen zijn die speciaal voor film gecreëerd worden.

Zo had ik er eigenlijk nog nooit bij stilgestaan dat veel organisaties, instellingen en bedrijven in films 'bedacht' zijn. Kijk, ik weet natuurlijk ook wel dat de tovenaarsschool Zweinstein niet echt bestaat (Harry Potter) maar dat je wél echt een bezoek kunt brengen aan café Les Deux Moulins in Parijs (Amélie). Maar hoe zit het met de Shawshank-gevangenis (the Shawshank Redemption)? Of de Hill Valley High School uit de Back to the Future-films? Het Kobayashi-servies uit the Usual Suspects? Yep, allemaal nep. Allemaal gegevens, logo's en namen die je alleen iets zeggen als je de films in kwestie gezien hebt.

In het kader van been there, done that, bought the T-shirt wil ik de filmfans onder jullie dit niet onthouden: www.lastexittonowhere.com.
'Last Exit to Nowhere' heeft een unieke collectie shirts, caps en andere producten die geïnspireerd zijn op plaatsen, instellingen en organisaties uit films. Zo ben je slechts een paar muisklikken verwijderd van een shirt dat verwijst naar die briljante rol van Brad Pitt in Fight Club, of naar die angstaanjagende scene uit the Shining. Ik ben benieuwd of je veel reacties krijgt op je nieuwe shirt. Het is in ieder geval een leuke manier om in contact te komen met andere oplettende filmfans...

Smullen

Gaat dat allen binnenkort zien (ik in ieder geval wel)!
Alice in Wonderland, in de ongetwijfeld beeldschone uitvoering van Tim Burton met zijn favoriete acteur Johnny Depp. "Working with Tim feels like coming home", zag ik Johnny zeggen op de BBC. Depp & Burton: altijd goed.

Versie 86: het balkon

Zucht...
Daar zat 'ie weer hoor, beetje zielig, semi-serieus kijkend, maar vooral heel moeilijk ook. Want och och, het valt toch ook allemaal niet mee he, om Joran van der Sloot te zijn. Ten onrechte beschuldigd van betrokkenheid bij de dood van miss Holloway, want hij kon er echt niks aan doen en alles.
En daar was 'ie weer. Nu met z'n vriend Jaap. Of je iemand die een tijd in de Gouden Kooi heeft doorgebracht uberhaupt serieus moet nemen, laat ik even in het midden, maargoed, daar was het: een spiksplinternieuwe verklaring.
Want lieve mensen, let op: ze is van het balkon gevallen. Ja, natuurlijk, van het balkon. Met cocaine op. Ja! Dat we daar nog niet aan gedacht hadden.

Het is toch wat, denk ik dan bij mezelf. Zo'n jongen, die keer op keer met een andere verklaring op de proppen komt. Laat hem een vertrouwensband opbouwen met iemand, maakt eigenlijk niet uit of die nou Jaap of Patrick heet, en huppekee, hij schudt zo een nieuwe verklaring uit z'n mouw. Zet 'm in een talkshow, maakt eigenlijk niet uit of dat nou een Amerikaanse of Nederlandse is, en hatsjiekidee, weer een nieuw verhaal.

Gelukkig zijn er op Aruba nog mensen die er voor gestudeerd hebben, die elke keer nog steeds zo gek zijn om de verzinsels van Joran na te trekken, en die de boel dan weer kunnen ontkrachten. Want nee, het balkonverhaal blijkt ook niet echt te kloppen.

Ik heb een idee. Gek idee misschien hoor, maar zullen we hem gewoon niet meer aan het woord laten? Elk interview in elk tv-programma is teveel eer voor Joran. Maargoed, dat vind ik dan...