'Dahaag, en tot de volgende keer', zegt ze, leunend tegen de post van de voordeur.
'Nou ga ik weer naar binnen hoor, naar mijn DS.'
Zes is ze geworden, mijn petekind. Want kleine meisjes worden groot.
Zaterdag was het feest. Een feest met taart en snoep, ranja en cola, gretig opengescheurd inpakpapier, kleine en grote door het huis stuiterende vrienden, en: roze. Vooral véél roze. Roze slingers, roze cadeaus, een roze prinsessentafeelkleed, roze elastiekjes en een roze Nintendo DS (fonkel, fonkel). Ook al was ze blij met elk cadeau dat ze kreeg ("mama, kijk: precies die ik wilde!"), de DS stak er met kop en schouders bovenuit, dat was duidelijk.
En dus werd er geconcentreerd en een beetje ongeduldig op het schermpje getikt met het bijpassende pennetje (roze, u dacht het al), werden spelletjes ontdekt, knopjes uitgeprobeerd, foto's gemaakt.
He-le-maal the bomb was ze. Eigenlijk zo klein nog, maar tegelijk ook al zo groot. Vijf zijn, dat is zoooo 2009. Ja mensen: zes is het nieuwe vijf.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ja, ze wordt inderdaad groot. Gisteren haar verjaardagsfeestje gevierd met haar vriendinnen. Een echt meidenfeest met kettingen maken en glittertatoo's zetten. De mooie kreaties met te veel glitter en nep-'diramanten' staan nog op mijn netvlies gebrand. Maar het was geweldig, het was gezellig en het was dodelijk vermoeiend!
BeantwoordenVerwijderenGroetjes, Mary
Haha, geweldig: een feestje met echte diramanten nog wel. Dat ga ik ook doen als ik jarig ben!
BeantwoordenVerwijderenAntoinette