Gisteren deed ik het weer. Ik maakte de vuilnisbakken leeg, deed het vers goed uit de koelkast in een plastic tas, pakte mijn kleren van de waslijn, trok de internetkabel uit mijn laptop, pakte m'n hoofdkussen van het bed, zette de verwarming omlaag en stopte mijn leven in vijf tassen. Want de komende weken leef ik in het huis van vriendlief.
Vervolgens liep ik drie keer al mijn trappen op en neer (dat zijn er heel wat want appartement Annie ligt driehoog, zónder lift, al zou je dat niet zeggen met die torenhoge servicekosten):
1. Vuilniszakken
2. Vijf tassen naar de auto
3. Toch nog een keer naar boven want telefoon vergeten
En toen dacht ik bij mezelf: wat een gedoe toch. Wat een gesleep. En wat zou het fijn zijn als vriendlief en ik finally samen in één huis zouden wonen. Want jazeker, de intentie is er (wat zeg ik, we wonen eigenlijk al lang samen, maar dan in twee huizen tegelijk) en op mijn appartement prijkt een te koop-bord, maar nu die koper nog. Dus als u iemand weet: verlos me en draag uw steentje bij aan het samenwoongeluk! :-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ruilen tegen een leuke houten blokhut in Stockholm? Die wil ook niemand hebben!
BeantwoordenVerwijderenDikke kus! Christel
Nou! Dat is natuurlijk wel een aantrekkelijk aanbod ;-)
BeantwoordenVerwijderenkus terug
annie