Hulde aan de motoragent

De ogen achter zijn omhoog geschoven vizier keken mij indringend aan. Een beetje lachend ook. Hij hield mijn blik vast en knikte. Lichtjes, maar overduidelijk. Zijn hand klemde zich om het handvat van zijn stuur. Hij richtte zijn blik op de weg, gaf gas, en weg was 'ie. Mij oververhit en geschrokken achterlatend. Ik had geluk gehad. Heel veel geluk.

Ik keek de motoragent na. In zijn blik zat alles. De macht die hij voelde toen hij mij betrapte. In de auto, rijdend op de snelweg, met mijn blackberry aan mijn oor...
De lol die hij overduidelijk ook had toen hij zag dat ik schrok. Want wie schrikt er nou niet als je -herhaling: met een blackberry aan je oor > dat is dus niet handsfree bellen- naar links kijkt, zo recht in de ogen van een motoragent.
De strengheid, want tja, hij is natuurlijk wel meneer agent, en hij had me eigenlijk staande moeten houden. Hij had me eigenlijk een boete van 150 euro moeten geven.

Hij deed het niet. Waarschijnlijk omdat hij in mijn blik genoeg gezien heeft. Ik schrok me kapot. Shit shit shit, dat wordt 150 euro, en ik hou al niks over deze maand.., schoot er door mijn hoofd. Ik voelde mijn wangen rood kleuren.
Hij deed het niet. In plaats daarvan was er die blik. Die knik.
Ik zeg: geef die man een lintje.