Rode rozen - voor jou gekozen

Ik droom ervan ooit een dijk van een smartlap te schrijven. Lijkt me héérlijk: ongeneerd uitpakken met vreselijke clichés, diep, diepdroeve zinnen en niet al te ingewikkelde rijmelarij. Want dat mag. Sterker nog: een succesvolle smartlap móet bol staan van rode rozen – gekozen, blauwe ogen – tranen drogen, en zoute tranen – blonde manen. Véél tranen, dat vooral. Want een echte smartlap gaat over sores en loopt slecht af. Een lied dat niet slecht afloopt, is geen smartlap. Da’s een levenslied.


Mijn droom kwam weer boven toen ik afgelopen weekend een onvergetelijk rondje maakte langs Utrechtse kroegen tijdens het jaarlijkse Smartlappenfestival. Wat een feest, wat een verbondenheid. Zing een smartlap en je brengt mensen dichter bij elkaar. Want we willen allemaal wel eens heel hard, heel vals, gearmd met oude én nieuwe vrienden zingen. Gewoon, zingen over dat het soms allemaal niet meevalt.

Bijzonder eigenlijk, dat een stukje aan elkaar gerijmde tekst zo’n verbondenheid teweeg kan brengen. Dat zo’n lied, als het écht goed is, tot in de eeuwigheid blijft bestaan. Dat elke generatie opnieuw het zich eigen maakt. Dat is toch de droom van elke tekstschrijver, om zo’n tekst te maken. Van mij in ieder geval wel.

Ik ga dit weekend maar eens wat alcohol nuttigen. Een bosje rozen kopen. Zo’n schilderij op de kop tikken met een huilend zigeunerkindje. Zitten en nadenken over het leven tot ik zand in m’n hart heb. En dan schrijven. Over het leven. Als ik mijn ultieme smartlap af heb, bent u de eerste die hem hoort.