Vandaag was het dak-dag. Voor de zoveelste keer in maanden kreeg ik bezoek van een dakdekker, want verschillende nieuwe lekplekken op het plafond. Niet handig, zeker niet als je appartement te koop staat, en dus maar weer aan de dakdekkerbel getrokken.
Tussen twee en vier. Dat was de aanwijzing. Met om een uur of drie een voicemail van de dakdekker-in-kwestie: "Ik ben tussen half vier en kwart voor vier bij u". Om tien voor vier gaat de bel.
Dakdekker-in-kwestie komt de trappen opgesloft, zet zijn zonnebril op zijn kale hoofd, kijkt mij goedkeurend aan en zegt 'goeiendag', gepaard met een knipoog. Gezellig...
In de slaapkamer inspecteert hij even de bruine lekplekjes. Hij opent de deur naar mijn balkon en kijkt een tijdje omhoog naar het dak. Hij geniet daarbij zichtbaar van de zon op zijn bruine gezicht. Het dakleer zie je vanaf deze plek op het balkon niet, maar dat schijnt niet uit te maken.
"Zeg, bende gij veul thuis?" vraagt 'ie.
"Ik ben hier wel regelmatig ja", antwoord ik.
"Ja, dan kom ik volgende week een keertje terug, want wij werken maar tot kwart over vier he."
Omdat er de komende dagen alleen maar zonneschijn voorspeld is en de kans op nieuwe lekken dus klein is, stem ik in. Tot grote vreugde van de dakdekker.
"Da's mooi", zegt 'ie. "Ja, want ik moet anders unne ladder uit d'n auto halen, helemall naar boven sjouwen, en ik heb ut vandaag al zo druk gehad. Ge magt gerust weten: ik heb nog nie gefreten vandaag."
Hij belt Saskia-van-de-planning, geeft mij een nieuwe datum en tijdstip, blijft nog tien minuten ouwehoeren over wat hem zoal opvalt in mijn keuken, geeft me een hand en sloft de trap weer af. De zon tegemoet.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
nu lig ik helemaal plat van het lachen..
BeantwoordenVerwijderen