Stiltecoupé (2)

Geheel toevallig kwam ik gister met m’n kopje thee en een vers knisperende Metro terecht in de stiltecoupé van de trein Eindhoven – Maastricht. Het blijft lastig daar, zo blijkt. Wat ik denk? Ik denk dat wij Nederlanders niet gemaakt zijn voor zo’n uitvinding als de stiltecoupé… Wij moeten communiceren.

Oma reist met haar twee kleinkinderen. Ze stapt de coupé binnen en schrikt een beetje van de grote S op het raam.
“Oh, dit is eigenlijk niet handig, dat we hier gaan zitten. Hier mag je niet praten.”
“Nou, mama zei laatst toch dat ik teveel praat”, komt kleinzoon met de briljante oplossing.“Dus ik hou m’n mond wel even dicht.”

Achter me gaat ergens tussen Weert en Roermond heel hard een mobieltje. Swingend deuntje, dat wel. De eigenaresse neemt haastig op.
“Hallo? Ja, nee. Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Maar zeg maar even snel.”
Ze kletst er vervolgens minutenlang lustig op los. De jongen schuin tegenover mij rolt met z’n ogen naar zijn vriend, die naast me een boek zit te lezen.

Dan gaat tussen Roermond en Sittard de hippe iPhone van de jongen met de rollende ogen. Zijn wangen kleuren lichtrood. Hij besluit toch op te nemen.
“Hallo? Ja. Nee, ik ga die laptop niet kopen. … Omdat ik geen 170 euro extra ga betalen voor die uitbreiding. … Oh? Ja. Dat zal wel. … Misschien. … Nou, dat komt nu niet echt goed uit. … Omdat ik nu eigenlijk niet kan bellen. Ja. Oké. Dag.”
Zijn vriend kijkt hem vragend aan. De jongen met de rollende ogen haalt zijn schouders op. Want hij mag niet praten in de stiltecoupé.

We rijden station Sittard binnen. Een bankje verderop is een man in slaap gevallen. Hij snurkt. Zachtjes, maar duidelijk hoorbaar. Een snurker in de stiltecoupé...
Ik vraag me af: mag dat dan wel?